for which he says, _Romae haud sane quisquam virtute magnus fuit_. This deviation from the construction may be explained still more easily, if in our mind we add _facit_ to the words _sicuti effeta parentum_, 'as is the case with an aged mother.' _Multis tempestatibus_, 'during a long time.' The singular _tempestas_ in the sense of 'time' is not uncommon, but the plural _tempestates_ in the sense of 'periods of time' occurs only in Sallust in this passage, and _Jug_. 73, 96, and 108. [305] _Quin_ is used regularly for _ut non_ after a negative clause: 'I would not pass them over in silence, without unfolding their characters.' 54. Igitur his genus, aetas, eloquentia prope aequalia fuere; magnitudo animi par, item gloria, sed alia alii.[306] Caesar beneficiis ac munificentia magnus habebatur, integritate vitae Cato. Ille mansuetudine et misericordia clarus factus, huic severitas dignitatem addiderat. Caesar dando, sublevando, ignoscendo, Cato nihil largiundo gloriam adeptus est. In altero miseris perfugium erat, in altero malis pernicies; illius facilitas, hujus constantia laudabatur. Postremo Caesar in animum induxerat laborare, vigilare; negotiis amicorum intentus sua neglegere, nihil denegare, quod dono dignum esset; sibi magnum imperium, exercitum, bellum novum exoptabat, ubi virtus enitescere posset. At Catoni studium modestiae, decoris, sed maxime severitatis erat. Non divitiis cum divite, neque factione cum factioso, sed cum strenuo virtute, cum modesto pudore, cum innocente abstinentia certabat, esse quam videri bonus malebat; ita quo minus petebat gloriam, eo magis ilium sequebatur.[307] [306] 'But the one a different one from the other.' The Latin custom of repeating the same word obliges the author, having once said _alia_, to use _alii_, which, strictly speaking, should be _alteri_, as he is speaking of only two persons. [307] 'The less he strove after fame, the more it followed him of itself,' so that _gloria_ must be supplied. 55. Postquam, ut dixi, senatus in Catonis sententiam discessit,[308] consul optimum factu ratus, noctem, quae instabat, antecapere, ne quid eo spatio novaretur, III. viros[309] quae supplicium postulabat parare jubet; ipse, praesidiis dispositis, Lentulum in carcerem deducit;[310] idem fit ceteris per praetores. Est in carcere locus, quod[311] Tullianum appellatur, ubi paululum descenderis ad laevam, circiter duodecim pedes humi depressus.[312] Eum muniunt undique parietes atque insuper camera lapideis fornicibus vineta,[313] sed incultu,[314] tenebris, odore foeda atque terribilis ejus facies est. In eum locum postquam demissus est Lentulus, viridices rerum capitalium,[315] quibus praeceptum erat, laqueo gulam fregere. Ila ille patricius ex gente clarissima Corneliorum, qui consulare imperium Romae habuerat,[316] dignum moribus factisque suis exitium vitae invenit. De Cethego, Statilio, Gabinio, Caepario eodem modo supplicium sumptum est.[317]