“Bonum istud, in novissimis & afflictissimis hisce temporibus populo Israeli à te, Vir spectatissime, allatum Nuncium, tanto fuit animo meo gratius, quo, post tot seculorum aerumnas & tam diu protractas spes nostras, flagrantius idipsum exoptare non desino; modò præ rei magnitudine verbis tuis fides constare possit. Siccine, Bonarum rerum Nuncie bone, in procinctune jam est, ut adveniat Deus noster, Miserator Nostrum, utque nobis Desiderium tot seculorum, Messiam caput nostrum, tam brevi sit missurus? Siccine tempus illud imminere ais, quo Deus; hactenus offensus & aversus à nobis, iterum Populum suum consolabitur, & redimet non solum â Captivitate hac plusquam Babylonicâ, à servitute plusquam Ægyptiacâ in qua jam elanguit præ morâ, sed & ab iniquitatibus suis, in quibus quasi consumptus est! Vtinam tam Verum esset, quam Bonum Nuncium tuum, tibique, tam Credere possem quàm vellem! Utcunque quæ ad gaudii nostri confirmationem ex scriptis Propheticis Signa adfers Adventus Messiæ (ut fatear quod res est) lubens amplector; & quo plus animo meo volvuntur ea, hoc magis spes mihi inde aliqua affulgere videtur. “Ad Primum quod attinet, apud nostros Rabbinos id signum in confesso est: quum enim necesse sit Imperia hujus mundi omnia corruere, antequam Regnum & Potestas & Magnitudo Regni detur Populo sanctorum Altissimi, cui omnes Reges servire & obedire oportet, inde non obscure sequitur, immediatè ante adventum illum Messiæ & Instaurationem Regni ipsius, magnas Conturbationes, Tumultus, seditiones, intestina & crudelissima Bella, Regnorum & Populorum hinc inde devastationes præcedere debere; Quæres quod brevi sit effectum sortitura, ex præsenti Imperiorum Mundi facie vero haud dissimile videtur. “De Elia, secundo Adventus Messiæ nostri signo, quod ais, non diffitemur, quin & gaudemus maxime, quod in eo nos Judæi cum selectissimis Christiani Nominis Viris, in unam eandemque sententiam concurrimus, fore illum ex nostrâ Gente oriundum. Verum enim vero Elias ille cum nondum comparuerit nobis, eo usque saltem suspendatur spes nostra necesse est: adeo ut, donec illum Deus nobis revelaverit, certi & indubitati quicquam de Messiæ Adventu statuere minus tuum videatur.