[543] Φημι ουν Ορφεα και Ὁμηρον και Ἡσιοδον ειναι τους ονοματα και γεννη δοντας τοις ὑπ' αυτων λεγομενοις θεοις· μαρτυρει δε και Ἡροδοτος--Ἡσιοδον γαρ και Ὁμηρον ἡλικιην τετρακοσιοις ετεσι δοκεω πρεσβυτερους εμου γενεσθαι, και ου πλειοσι. Ὁυτοι δε εισιν, ὁι ποιησαντες θεογονιαν Ἑλλησι, και τοισι θεοισι τας επωνυμιας δοντες, και τιμας και τεχνας διελοντες, και ειδεα αυτων σημαινοντες· ἁι δε εικονες μεχρι μηπω πλαστικη και γραφικη, και ανδριαντοποιητικη ησαν, ουδε ενομιζοντο. Athenagoræ Legatio. p. 292. See Herodotus. l. 2. c. 53. [544] Pausanias. l. 10. p. 809. Clemens mentions Αγυιεα θυρωρος τῳ Ἑρμη. Cohort. p. 44. Οσα μεν αδουσιν εν τῳ Πρυτανειῳ, φωνη μεν εστιν αυτον ἡ Δωρικη. Pausanias. l. 5. p. 416. [545] Pausanias. l. 10. p. 828. of Phaënnis and the Sibyls. [546] Pausanias. l. 10. p. 809. of Phæmonoë and antient hymns. [547] Pausanias. l. 10. p. 809, 810. Ωλην. [548] Jamblichus de Mysteriis. Sect. vii. c. 5. p. 156. In like manner in Samothracia, the ancient Orphic language was obsolete, yet they retained it in their temple rites: Εσχηκασι δη παλαιαν ἱδιαν διαλεκτον ὁι Αυτοχθονες (εν Σαμοθρακῃ) ἡς πολλα εν ταις θυσιαις μεχρι του νυν τηρηται. Diodorus. l. 5. p. 322. [549] Jamblichus de Myster. sect. 7. c. 5. See notes. p. 295. [550] Clemens Alexandrinus Strom. l. 5. p. 676. Such was Aristæus Proconneisius: Ανηρ γοης ει τις αλλος. Strabo. l. 13. [551] Thus it is said in Eusebius from some antient accounts, that Telegonus reigned in Egypt, who was the son of Orus the shepherd; and seventh from Inachus: and that he married Io. Upon which Scaliger asks: Si Septimus ab Inacho, quomodo Io Inachi filia nupsit ei? How could Io be married to him when she was to him in degree of ascent, as far off as his grandmother's great grandmother; that is six removes above him. See Scaliger on Euseb. ad Num. cccclxxxi. [552] Παρ' οις γαρ ασυναρτητος εστιν ἡ των Χρονων αναγραφη, παρα τουτοις ουδε τα της ἱστοριας αληθευειν δυνατον· τι γαρ το αιτιον της εν τῳ γραφειν πλανης, ει μη το συναπτειν τα μη αληθη. Tatianus. p. 269. [553] Νυν μην οψε ποτε εις Ἑλληνας ἡ των λογων παρηλθε διδασκαλια το και γραφη. Clemens Alexand. Strom. l. 1. p. 364. [554] Ὁι μεν ουν αρχαιοτατην αυτων την χρησιν ειναι θελοντες, παρα Φοινικων και Καδμου σεμνυνονται μαθειν. Ου μεν ουδ' επ' εκεινου του χρονου δυναιτο τις αν δειξαι σωζομενην αναγραφην εν ἱεροις, ουτ' εν δημοσιοις αναθημασι. Joseph. cont. Apion. l. 1. [555] Των δε της αληθειας ἱστοριων Ἑλληνες ου μεμνηνται· πρωτον μεν δια το νεωστι αυτους των γραμματων της εμπειριας μετοχους γεγενησθαι και αυτον ὁμολογουσι, φασκοντες τα γραμματα ἑυρησθαι, οι μεν απο Χαλδαιων, ὁι δε παρ Αιγυπτιων, αλλοι δ' αν απο Φοινικων. δευτερον, οτι επταιον, και πταιουσι, περι θεου μη ποιουμενοι την μνειαν, αλλα περι ματαιων και ανωφελων πραγματων. Theoph. ad Autol. l. 3. p. 400.