20 See note 7, p. 8. 21 _Hist. Eccl._ V. v. 3. Ποθεινοῦ δὴ ἐφ᾽ ὅλοις τῆς ζωῆς ἔτεσιν ἐνενήκοντα σὺν τοῖς ἐπὶ Γαλλίας μαρτυρήσασι τελειωθέντος, Εἰρηναῖος τῆς κατὰ Λούγδουνον, ἧς ὁ Ποθεινὸς ἡγεῖτο παροικίας, τὴν ἐπισκοπὴν διαδέχεται. Πολυκάρπου δὲ τοῦτον ἀκουστὴν γενέσθαι κατὰ τὴν νέαν ἐμανθάνομεν ἡλικίαν. 22 Tillemont, _Mémoires_, Note 1. Sur les Martyrs de Lion. 23 See the Epistle of the Martyrs to Eleutherus; Euseb. V. iv. 1. Χαίρειν ἐν Θεῷ σε ἐν πᾶσιν εὐχόμεθα καὶ ἀεὶ, πάτερ Ἐλεύθερε. Ταῦτά σοι τὰ γράμματα προτρεψάμεθα τόν ἀδελφὸν ἡμῶν καὶ κοινωνὸν Εἰρηναῖον διακόμισαι· καὶ παρακαλοῦμεν ἔχειν σε αὐτὸν ἐν παραθέσει, ζηλωτὴν ὄντα τῆς διαθήκης τοῦ Χριστοῦ. 2. Εἰ γὰρ ᾕδειμεν τόπον τινὶ δικαιοσύνην περιποιεῖσθαι, ὡς πρεσβύτερον ἐκκλησίας, ὅπερ ἐστὶν ἐπ᾽ αὐτῷ, ἐν πρώτοις ἃν παρεθέμεθα. 24 _Hist. Eccl._ V. iii. 2. See note 6, p. 7. 25 Tertull. _adv. Praxean_, i. Nam iste primus ex Asia hoc genus perversitatis intulit Romæ.... Nam idem tunc Episcopum Romanum, agnoscentem jam prophetias Montani, Priscæ, Maximillæ, et ex ea agnitione pacem ecclesiis Asiæ et Phrygiæ inferentem, falsa de ipsis prophetis et ecclesiis eorum adseverando, et præcessorum ejus auctoritates defendendo, coëgit et literas pacis revocare jam emissas, et a proposito recipiendorum charismatum concessare. Ita duo negotia diabolo Praxeas Romæ procuravit: prophetiam expulit (we must remember that Tertullian was a Montanist), et hæresin intulit: Paracletum fugavit, et Patrem crucifixit. Fructicaverant avenæ Praxeanæ, hic quoque superseminatæ, dormientibus multis in simplicitate doctrinæ; traductæ dehinc per quem Deus voluit, etiam evulsæ videbantur. Denique caverat pristinum doctor de emendatione sua; et manet chirographum apud Psychicos (the orthodox), apud quos res tunc gesta est. Exinde silentium.... Ita aliquamdiu per hypocrisin subdola vivacitate latitavit, et nunc denuo erupit. 26 In his account of Tertullian’s Treatise against Praxeas. 27 Tom. ii. Note 4. Sur les Montanistes. 28 _Dissertationes Præv._ II. § 8, 9. 29 See Tertullian in loco. 30 _Hist. Eccl._ V. i. 1. 31 Euseb. V. i. 7. 32 Euseb. V. xx. 1. Ἐξεναντίας τῶν ἐπὶ Ῥώμης τὸν ὑγιῆ τῆς ἐκκλησίας θεσμὸν παραχαραττόντων, Εἰρηναῖος διαφόρους ἐπιστολὰς συντάττει· τὴν μὲν ἐπιγράψας πρὸς Βλάστον περὶ σχίσματος· τὴν δὲ πρὸς Φλωρῖνον περὶ μοναρχίας, ἢ περὶ τοῦ μὴ ἑἶναι τὸν Θεὸν ποιητὴν κακῶν· ταύτης γάρ τοι τῆς γνώμης οὗτος ἐδόκει προασπίζειν· δι᾽ ὂν αὖθις ὑποσυρόμενον τῇ κατὰ Οὐαλεντῖνον πλάνῃ, καὶ τὸ περὶ ὀγδοάδος συντάττεται τῷ Εἰρηναίῳ σπούδασμα· ἐν ᾧ καὶ ἐπισημαίνεται τὴν πρώτην τῶν ἀποστόλων κατειληφέναι ἑαυτὸν διαδοχήν.——ἐν ᾗ γε μὴν προειρήκαμεν πρὸς τὸν Φλωρῖνον ὁ Εἰρηναῖος ἐπιστολῇ αὗθις τῆς ἅμα Πολυκάρπῳ συνουσίας αὐτοῦ μνημονεύει λέγων· Τὰ δόγματα, κ. τ. λ.