507 V. xxv. 1. Et non tantum autem per ea quæ dicta sunt, sed et per ea quæ erunt sub Antichristo, ostenditur, quoniam existens apostata et latro, quasi Deus vult adorari; et cum sit servus, Regem se vult præconari. Ille enim omnem suscipiens diaboli virtutem, veniet non quasi Rex justus, nec quasi in subjectione Dei legitimus; sed impius et injustus et sine lege, quasi apostata et iniquus et homicida, quasi latro, diabolicam apostasiam in se recapitulans: et idola quidem seponens, ad suadendum quod ipse sit Deus; se autem extollens unum idolum, habens in semetipso reliquorum idolorum varium errorem: ut hi qui per multas abominationes adorant diabolum, hi per hoc unum idolum serviant ipsi, de quo Apostolus in epistola, quæ est ad Thessalonicenses secunda, sic ait: “Quoniam nisi venerit abscessio primum, et revelatus fuerit homo peccati, filius perditionis, qui adversatur et extollit se super omne quod dicitur Deus, aut colitur; ita ut in templo Dei sedeat, ostendens semetipsum tanquam sit Deus.” Manifeste igitur Apostolus ostendit apostasiam ejus, et quoniam extollitur super omne quod dicitur Deus, vel quod colitur, hoc est, super omne idolum, (hi enim sunt qui dicuntur quidem ab hominibus, non sunt autem, Dii,) et quoniam ipse se tyrannico more conabitur ostendere Deum. 508 V. xxv. 2. Super hæc autem manifestavit et illud, quod a nobis per multa ostensum est, quoniam in Hierosolymis templum dispositione veri Dei factum est. Ipse enim Apostolus ex sua persona diffinitive templum illud dixit Dei. Ostendimus autem in tertio libro, nullum ab Apostolis ex sua persona Deum appellari, nisi eum qui vere sit Deus, Patrem Domini nostri: cujus jussu hoc, quod est in Hierosolymis, factum est templum, ob eas causas quæ a nobis dictæ sunt: in quo adversarius sedebit, tentans semetipsum Christum ostendere, sicut et Dominus ait: “Cum autem videritis abominationem desolationis, quod dictum est per Danielem Prophetam, stantem in loco sancto, (qui legit, intelligat,) tunc qui in Judæa sunt, fugiant in montes: et qui in tecto est, non descendat tollere quidquam de domo. Erit enim tunc pressura magna, qualis non est facta ab initio sæculi usque nunc, sed neque fiet.”—4. Et Dominus autem hoc item non credentibus sibi dicebat: “Ego veni in nomine Patris mei, et non recepistis me; cum alius venerit in nomine suo, illum recipietis:” alium dicens Antichristum, qui alienus est a Domino. Et ipse est “iniquus judex,” qui a Domino dictus est, quoniam “Deum non timebat, neque hominem reverebatur,” ad quem fugit vidua oblita Dei, id est, terrena Hierusalem, ad ulciscendum de inimico. Quod et faciet in tempore regni sui: transferet regnum in eam, et in templo Dei sedet [sedebit], seducens eos qui adorant eum, quasi ipse sit Christus.