instabant. At quum soli Attilae, non aliis Imperatorem mandata exponere iussisse respondissemus, Scotta offensus, hoc sibi a suo duce praeceptum esse dixit, neque sua sponte se ad nos venisse. Nos vero obtestari, nusquam hanc legem legatis impositam, ut per alios mandata edant et palam faciant, antequam eos, ad quos missi sint, adierint, et in conspectum eorum venerint. Neque hoc Scythas nescire, qui saepenumero legatos ad Imperatorem miserint. Idem et nobis contingere par esse, neque aliter nos mandata esse dicturos. Quibus auditis ad Attilam perrexerunt, unde non multo post sine Edecone reversi, omnia, quae cum illis agere in mandatis habebamus, dixerunt, confestimque, nisi quid aliud nobis cum illis rei esset, discedere iusserunt. Quae ubi audivimus, animis dubii suspensique haesimus. Nec enim satis intelligere poteramus, qua ratione occulta Imperatoris consilia patefacta essent. Quamobrem potius esse duximus, nihil quicquam de mandatis nostris efferre, priusquam nobis Attilam adeundi potestas fieret: itaque respondimus: “Sive ea, quae Scythae modo protulerunt, sive alia nuntiaturi venerimus, neminem nisi ducem vestrum quaerere decet, neque de his cum aliis ullo pacto disserere constituimus.” Ille vero nos quam primum abire iusserunt. Dum reditum parabamus, Bigilas nos propter responsionem Scythis factam increpavit. Longe enim potius fuisse in mendacio deprehendi, quam re infecta domum reverti. “Si enim, inquit, cum Attila collocutus fuissem, facile illi a contentione cum Romanis discedere persuasissem, quippe qui antea familiaritatem cum illo in legatione cum Anatolio suscepta contraxi.” Atque inde Edeconem quoque bene sibi velle dixit, ideoque specie legationis et eorum, quae vere aut falso dicturi essent, ope viam se inventuros esse speravit, qua compositas in Attilam insidias exsequerentur, et aurum, quo Edecon sibi ad eam rem opus esse eunucho dixerat, adferretur, quod certis hominibus divideretur. Sed Bigilam latebat, se proditum: Edecon enim, sive simulate cum Eunucho pactus, sive ut ab Oreste sibi caveret, ne ob eam causam, quam in Serdica inter coenandum nobis indicaverat, iratus ad Attilam deferret, quod sine se secretos sermones cum Imperatore et eunucho habuisset, Attilae comparatam in ipsum coniurationem aperuit, et auri summam, quam in eam rem mitti convenerat, simul et ea, quae per nos in ista legatione tractanda erant, enuntiavit. Iumentis iam adornatis et necessitate ad iter tempore noctis carpendum adacti, occurrere ex barbaris, qui dicerent, Attilam iubere nos propter tempus noctis intempestivum remanere. In eundem igitur locum, unde proficiscebamur, praesto fuere, qui bovem agebant et pisces fluviatiles nobis ab Attila missos adferebant. Coenati nos dormitum contulimus. Luce orta in spem adducebamur, Attilam se ad lenitatem daturum, et aliquod mite responsum ad nos ab ipso emanaturum. Ille vero denuo eosdem misit, iussitque abire, si nihil aliud negotii, nisi quod iam omnibus cognitum erat, nobis cum illo intercederet.