2 Et si qui ex eis regi Angliæ & ei rebelles fuerint, & tributum & alia iura regis Angliæ per manum eius soluere noluerint, & à fidelitate regis Angliæ recesserint, ipse eos iusticiet & amoueat. Et si eos per se iusticiare non poterit, constabularius regis Angliæ, & familia sua de terra ilia iuuabunt eum ad hoc faciendum, cùm ab ipso fuerint requisiti, & ipsi viderint quòd necesse fuerit. Et propter hunc finem reddet prædictus rex Conaciæ domino regi Angliæ tributum singulis annis, scilicet de singulis decem animalibus vnum corium placabile mercatoribus, tam de tota terra sua, quàm de aliena. 3 Excepto quòd de terris illis quas dominus rex Angliæ retinuit in dominio suo, & in dominio baronum suorum, nihil se intromittet, scilicet Duuelina cum pertinentijs suis, & Midia cum omnibus pertinentijs suis sicut vnquam Marchat Wamailethlachlin earn meliùs & pleniùs tenuit, aut aliqui qui eam de eo tenuerint. Et excepta Wesefordia, cum omnibus pertinentijs suis, scilicet cum tota lagenia. Et excepta Waterfordia cum tota terra illa, quæ est à Waterford vsq; ad Duncarnam, ita vt Duncarnam sit cum omnibus pertinentijs suis infra terram illam. 4 Et si Hibernenses qui aufugerint, redire voluerint ad terram baronum regis Angliæ, redeant in pace, reddendo tributum prædictum quod alij reddunt, vel faciendo antiqua seruicia quæ facere solebant pro terris suis. Et hoc sit in arbitrio dominorum suorum. Et si aliqui eorum redire noluerint, domini eorum & rex Conaciæ accipiat obsides ab omnibus quos ei commisit dominus rex Angliæ ad voluntatem domini regis & suam. Et ipse dabit obsides ad voluntatem domini regis Angliæ illos vel alios, & ipsi seruient domino de canibus & auibus suis singulis annis de præsentis suis. Et nullum omninò de quacunque terra regis sit, retinebunt contra voluntatem domini regis & mandatum. Hijs testibus, Richardo episcopo Wintoniæ, Gaufrido episcopo Eliensi, Laurentio Duuelinensi archiepiscopo, Gaufrido, Nicholao & Rogero capellanis regis, Guilhelmo comite de Essex, alijs multis. Moreouer, at this parlement the king gaue an Irishman named Augustine, the bishoprike of Waterford, which see was then void, and sent him into Ireland with Laurence the archbishop of Dubline to be consecrated of Donat the archbishop of Cassels. The same yeare, both England and the countries adioining were sore vexed with a great mortalitie of people, [Sidenote: A great derth.] and immediatlie after followed a sore dearth and famine.