nec miles pluviae flores dispergere ritu cessat purpureoque ducem perfundere nimbo. haec quoque velati lauro myrtoque canebant: “Dive parens, seu te complectitur axis Olympi, seu premis Elysias animarum praemia valles, 301 en promissa tibi Stilicho iam vota peregit; iam gratae rediere vices; cunabula pensat; acceptum reddit thalamum natoque reponit, quod dederat genitor. numquam te, sancte, pigebit iudicii nec te pietas suprema fefellit. 306 dignus cui leges, dignus cui pignora tanti principis et rerum commendarentur habenae. dicere possemus, quae proelia gesta sub Haemo quaeque cruentarint fumantem Strymona pugnae, quam notus clipeo, quanta vi fulminet hostem, 311 ni prohiberet Hymen, quae tempestiva relatu, nunc canimus. quis consilio, quis iuris et aequi nosse modum melior? quod semper dissilit, in te convenit, ingenio robur, prudentia forti. 315 fronte quis aequali? quem sic Romana decerent culmina? sufficerent tantis quae pectora curis? stes licet in populo, clamet quicumque videbit: ‘hic est, hic Stilicho!’ sic se testatur et offert celsa potestatis species, non voce feroci, 320 non alto simulata gradu, non improba gestu. adfectant alii quidquid fingique laborant, hoc donat natura tibi. pudor emicat una * * * * * Page 265