And so when grief loosed the string of his tongue that had long been mute he looked with tear-dimmed eyes upon the well-known Alps and pondered upon his present retreat, attended by a fate so different * * * * * Page 94 praesentes reditus fortunatosque revolvit ingressus: solo peragens tum murmure bellum protento leviter frangebat moenia conto 270 inridens scopulos; nunc desolatus et expes debita pulsato reddit spectacula monti. tunc sic Ausonium respectans aethera fatur: “Heu regio funesta Getis, heu terra sinistris auguriis calcata mihi, satiare nocentum 275 cladibus et tandem nostris inflectere poenis! en ego, qui toto sublimior orbe ferebar ante tuum felix aditum, ceu legibus exul addictusque reus flatu propiore sequentum terga premor. quae prima miser, quae funera dictis posteriora querar? non me Pollentia tantum 281 nec captae cruciastis opes; hoc aspera fati sors tulerit Martisque vices. non funditus armis concideram; stipatus adhuc equitumque catervis integer ad montes reliquo cum robore cessi, 285 quos Appenninum perhibent. hunc esse ferebat incola, qui Siculum porrectus ad usque Pelorum finibus ab Ligurum populos complectitur omnes Italiae geminumque latus stringentia longe utraque perpetuo discriminat aequora tractu. 290 haec ego continuum si per iuga tendere cursum, ut prior iratae fuerat sententia menti, iam desperata voluissem luce, quid ultra? omnibus oppeterem fama maiore perustis! et certe moriens propius te, Roma, viderem, 295 ipsaque per cultas segetes mors nostra secuto victori damnosa foret. sed pignora nobis * * * * * Page 95