"13. Secundo de omnibus aliis formis substantialibus [sc. materialibus] dicendum est non fieri proprie ex nihilo, sed ex potentia præjacentis materiæ educi: ideoque in effectione harum formarum nil fieri contra illud axioma, _Ex nihilo nihil fit_, si recte intelligatur. Hæc assertio sumitur ex Aristotele 1. Physicorum per totum et libro 7. Metaphyss. et ex aliis auctoribus, quos statim referam. Et declaratur breviter, nam fieri ex nihilo duo dicit, unum est fieri absolute et simpliciter, aliud est quod talis effectio fit ex nihilo. Primum propriè dicitur de re subsistente, quia ejus est fieri, cujus est esse: id autem proprie quod subsistit et habet esse; nam quod alteri adjacet, potius est quo aliud est. Ex hac ergo parte, formæ substantiales materiales non fiunt ex nihilo, quia proprie non fiunt. Atque hanc rationem reddit Divus Thomas 1 parte, quæstione 45, articulo 8, et quæstione 90, articulo 2, et ex dicendis magis explicabitur. Sumendo ergo ipsum _fieri_ in hac proprietate et rigore, sic fieri ex nihilo est fieri secundum se totum, id est nulla sui parte præsupposita, ex quo fiat. Et hac ratione res naturales dum de novo fiunt, non fiunt ex nihilo, quia fiunt ex præsupposita materia, ex qua componuntur, et ita non fiunt, secundum se totæ, sed secundum aliquid sui. Formæ autem harum rerum, quamvis revera totam suam entitatem de novo accipiant, quam antea non habebant, quia vero ipsæ non fiunt, ut dictum est, ideo neque ex nihilo fiunt. Attamen, quia latiori modo sumendo verbum illud _fieri_ negari non potest: quin forma facta sit, eo modo quo nunc est, et antea non erat, ut etiam probat ratio dubitandi posita in principio sectionis, ideo addendum est, sumpto _fieri_ in hac amplitudine, fieri ex nihilo non tamen negare habitudinem materialis causæ intrinsecè componentis id quod fit, sed etiam habitudinem causæ materialis per se causantis et sustentantis formam quæ fit, seu confit. Diximus enim in superioribus materiam et esse causam compositi et formæ dependentis ab illa: ut res ergo dicatur ex nihilo fieri uterque modus causalitatis negari debet; et eodem sensu accipiendum est illud axioma, ut sit verum: _Ex nihilo nihil fit_, scilicet virtute agentis naturalis et finiti nihil fieri, nisi ex præsupposito subjecto per se concurrente, et ad compositum et ad formam, si utrumque suo modo ab eodem agente fiat. Ex his ergo rectè concluditur, formas substantiales materiales non fieri ex nihilo, quia fiunt ex materia, quæ in suo genere per se concurrit, et influit ad esse, et fieri talium formarum; quia, sicut esse non possunt nisi affixae materiæ, a qua sustententur in esse: ita nec fieri possunt, nisi earum effectio et penetratio in eadem materia sustentetur. Et hæc est propria et per se differentia inter effectionem ex nihilo, et ex aliquo, propter quam, ut infra ostendemus, prior modus efficiendi superat vim finitam naturaliam agentium, non vero posterior.