Pulchra est virgiuitas intacta, at vita periret, Omnes si vellent virginitate frui; Nequitiam fugiens, servata contrahe lege Conjugium, ut pro te des hominem patriae. Fert humeris, venerabile onus, Cythereius heros Per Trojae flammas, densaque tela, patrem: Clamat et Argivis, vetuli, ne tangite; vita Exiguum est Marti, sed mihi grande, lucrum. Forma animos hominum capit, at, si gratia desit, Non tenet; esca natat pulchra, sed hamus abest, Cogitat aut loquitur nil vir, nil cogitat uxor, Felici thalamo non, puto, rixa strepit. Buccina disjecit Thebarum moenia, struxit Quae lyra, quam sibi non concinit harmonia! Mente senes olim juvenis, Faustine, premebas, Nunc juvenum terres robore corda senex. Laevum at utrumque decus, juveni quod praebuit olim Turba senum, juvenes nunc tribuere seni. Exceptae hospitio, musae tribuere libellos Herodoto, hospitii praemia, quaeque suum. Stella mea, observans stellas, dii me aethera faxint Multis ut te oculis sim potis aspicere. Clara Cheroneae soboles, Plutarche, dicavit Hanc statuam ingenio, Roma benigna, tuo. Das bene collatos, quos Roma et Graecia jactat, Ad divos, paribus passibus, ire duces; Sed similem, Plutarche, tuae describere vitam Non poteras, regio non tulit ulla parem. Dat tibi Pythagoram pictor; quod ni ipse tacere Pythagoras mallet, vocem habuisset opus. Prolem Hippi, et sua qua meliorem secula nullum Videre, Archidicen, haec tumulavit humus; Quam, regum sobolem, nuptam, matrem, atque sororem Fecerunt nulli sors titulique gravem. Cecropidis gravis hic ponor, Martique dicatus, Quo tua signantur gesta, Philippe, lapis. Spreta jacet Marathon, jacet et Salaminia laurus, Omnia dum Macedum gloria et arma premunt. Sint Demosthenica ut jurata cadavera voce, Stabo illis qui sunt, quique fuere, gravis. Floribus in pratis, legi quos ipse, coronam Contextam variis, do, Rhodoclea, tibi: Hic anemone humet, confert narcissus odores Cum violis; spirant lilia mista rosis. His redimita comas, mores depone superbos, Haec peritura nitent; tu peritura nites! Murem Asclepiades sub tecto ut vidit avarus, Quid tibi, mus, mecum, dixit, amice, tibi? Mus blandum ridens, respondit, pelle timorem: Hic, bone vir, sedem, nori alimenta, peto. Saepe tuum in tumulum lacrymarum decidit imber, Quem fundit blando junctus amore dolor; Charus enim cunctis, tanquam, dum vita manebat, Cuique esses natus, cuique sodalis, eras. Heu quam dura preces sprevit, quam surda querelas Parca, juventutem non miserata tuam! Arti ignis lucem tribui, tamen artis et ignis Nunc ope, supplicii vivit imago mei. Gratia nulla hominum mentes tenet, ista Promethei Munera muneribus, si retulere fabri. Illa triumphatrix Graium consueta procorum Ante suas agmen Lais habere fores, Hoc Veneri speculum; nolo me cernere qualis Sum nunc, nec possum cernere qualis eram.