Restat ut iam tibi explicem, quid me moueat ad libellum hoc titulo co{n}scribendum _et_ publicandu{m}. Quu{m} duobus annis plus minus iam præteritis, ex Romana urbe in patriam redijssem, inter-fui cuida{m} conuiuio multis incognitus. Vbi quu{m} satis fuisset potatum, unus, nescio quis, ex conuiuis, non imprudens, ut ex uerbis uultuq{ue} conijcere licuit, cœpit mentionem facere de liberis suis bene institue{n}dis. Et primu{m} omniu{m}, bonum præceptorem illis sibi quærendu{m}, & scholam omnino frequentanda{m} censuit. Aderat forte unus ex his, quos nos generosos uocamus, & qui semper cornu aliquod a tergo pende{n}s gestant, acsi etiam inter prandendu{m} uenare{n}tur. Is audita literaru{m} laude, percitus repe{n}tina ira, furibundus p{ro}rupit in hæc uerba. Quid nugaris, inquit, amice? abeant in mala{m} rem istæ stultæ literæ, omnes docti sunt me{n}dici, etia{m} Erasmus ille doctissimus (ut audio) pauper est, & in quadam sua epistola vocat την καράρατον πενιαν uxore{m} suam, id est, execrandam paupertatem, & uehementer conqueritur se son posse illam humeris suis usq{ue} in βαθυκήτεα πόντον, id est, p{ro}fundum mare excutere. (Corpus dei iuro) uolo filius meus pendeat potius, qua{m} literis studeat. Decet e{n}im generosoru{m} filios, apte inflare cornu, perite uenari, accipitre{m} pulchre gestare & educare. Studia uero literaru{m}, rusticorum filiis sunt relinquenda. Hic ego cohibere me no{n} potui, quin aliq{ui}d homini loquacissimo, in defensione{m} bonaru{m} literaru{m}, respo{n}dere{m}. No{n} uideris, inqua{m}, mihi bone uir recte sentire, na{m} si ueniret ad rege{m} aliq{ui}s uir exterus, quales sunt principu{m} oratores, & ei dandu{m} esset responsum, filius tuus sic ut tu uis, institutus, inflaret du{n}taxat cornu, & rusticoru{m} filij docti, ad respondendu{m} nocarent{ur}, ac filio tuo uenatori uel aucupi longe anteponerent{ur}, & sua erudita (usi libertate, tibi in facie{m} dicere{n}t, Nos malumus docti esse, & p{er} doctrina{m} no{n} imprudentes, q{uam} stulta gloriari nobilitate. Tu{m} ille hincinde circu{m}spiciens, Quis est iste, inquit, q{ui} hæc loquit{ur}? homine{m} non cognosco. Et quu{m} diceret{ur} in aure{m} ei quisna{m} essem, nescio q{ui}d submissa uoce sibimet susurra{n}s, & stulto usus auditore, illico arripuit uini poculu{m}. Et quu{m} nihil haberet respo{n}dendu{m}, cœpit bibere, & in alia sermone{m} transferre. Et sic me liberauit, non Apollo, ut Horatiu{m} a garrulo, sed Bacchus a uesani hominis disputatione, qua{m} diutius longe duraturam ueheme{n}ter timeba{m}. Professor Brewer gives me the reference.)] [Footnote 23: As to agricultural labourers and their children A.D. 1388-1406, see below, p. xlvi.] [Footnote 24: Readers will find it advisable to verify for themselves some of the statements in this Editor’s notes, &c.]