There is an interesting reference to Hugh of Manchester in a letter sent by Archbishop John Romanus to Friar William de Hotham, who was afterwards Bishop of Dublin. This epistle is dated 10th December, 1293, and is printed in “Historical Papers and Letters, from the Northern Registers,” edited by James Raine (London, 1873, p. 102):— “Suo suus salutem, gratiam et benedictionem. Quoniam in recessu nostro apud Wixebrigg dixistis quod cum fratre Hugone de Maincestre, colloquium habituri nobis aliqua significaretis, dilectioni vestræ per experientiam multiplicem approbatæ notum facimus per præsentes quod vobis, sicut diximus viva voce, de illa cedula missa apud Schardeburgh occasione aliquorum falsorum nobis a Fratribus et Minoribus impositorum, quicquid cum honestate poterimus, dictante conscientia faciemus; verum quia, secundum quod nostis, ad observationem canonum in professione nostra sumus firmiter obligati, contra Constitutionem Generalem nihil ausi erimus attemptare. Et quia, argumento nostro ipso inaudito, hec etiam semiplene dicto respondere voluistis, ipsum argumentum vobis scribimus, ut super illo, literatorie nobis satisfacere valeatis. Et est argumentum tale. Supponamus quod curati teneantur curare modo sic. Quicunque tenetur curare, tenetur vultum pecoris sui cognoscere; sed vultum pecoris sui sufficienter cognoscere non potest nisi confessionem subditi audiendo; ergo, quicunque tenetur curare, tenetur confessionem sui subditi audire; et, ideo, credimus quod omnis utriusque sexus constitutio facta fuit. Sed vos dicitis quod qui confitentur Fratribus vestris et Minoribus non tenentur confiteri proprio sacerdoti; ergo proprius sacerdos non tenetur audire confessionem suam; sed, si non tenetur audire confessionem, non tenetur cognoscere vultum suum. Ergo ad destructionem consequentis non tenetur curare. Sed ex hypothesi in principio argumenti curare tenetur. Ergo tenetur curare et non tenetur curare; quæ sunt contradictorie opposita. Et, ut utamur verbis doctoris nostri venerabilis Augustini, primo libro de Trinitate, ‘Non pigebit me,’ inquit ‘sic ubi hæsito quærere, nec pudebit sic ubi erro discere. Quisquis ergo hæc audit vel legit, ubi pariter certus est, purgat mecum; ubi pariter hæsitat quærat mecum; ubi errorem suum cognoscit, redeat ad me; ubi mecum revocat me ad se, ita ingrediamur simul caritatis viam, tendentes ad Eum de Quo dictum est quærite faciem Ejus semper.’ Et quia in Constitutione Martini continentur hæc verba, ‘Volumus autem quod hi qui Fratribus confitebuntur, iidem parochialibus presbyteris confiteri semel in anno, prout generale concilium statuit, nihilominus teneantur; et quod Fratres eos diligenter et efficaciter secundum datam eis a Domino gratiam exhortentur,’ ac nos diximus in cedula quod secundum naturam privilegii sui ipsi Fratres sibi confitentibus injungant, seu eos moneant et inducant quod semel in anno confiteantur proprio