Lassa revertebar (memini) Stymphalide silva; 585 Aestus erat, magnumque labor geminaverat aestum. Invenio sine vertice aquas, sine murmure euntes, Perspicuas ad humum, per quas numerabilis alte Calculus omnis erat, quas tu vix ire putares. . . . 589 Nescioquod medio sensi sub gurgite murmur 597 Territaque insisto propioris margine fontis. ‘Quo properas Arethusa?’ suis Alpheos ab undis, ‘Quo properas?’ iterum rauco mihi dixerat ore. . . . 600 Sic ego currebam, sic me ferus ille premebat, 604 Ut fugere accipitrem penna trepidante columbae, Ut solet accipiter trepidas urguere columbas. Usque sub Orchomenon Psophidaque Cyllenenque Maenaliosque sinus gelidumque Erymanthon et Elin Currere sustinui; nec me velocior ille. Sed tolerare diu cursus ego, viribus inpar, 610 Non poteram; longi patiens erat ille laboris. Per tamen et campos, per opertos arbore montes, Saxa quoque et rupes et qua via nulla, cucurri. ‘_Alpheum fama est huc Elidis amnem Occultas egisse vias subter mare, qui nunc Ore, Arethusa, tuo Siculis confunditur undis._’ --VERGIL. B. Sol erat a tergo: vidi praecedere longam Ante pedes umbram, nisi si timor illa videbat, 615 Sed certe sonitusque pedum terrebat et ingens Crinales vittas afflabat anhelitus oris. Fessa labore fugae ‘fer opem, deprendimur,’ inquam, ‘Armigerae, Diana, tuae, cui saepe dedisti Ferre tuos arcus inclusaque tela pharetra.’ 620 Mota dea est spissisque ferens e nubibus unam Me super iniecit. lustrat caligine tectam Amnis et ignarus circum cava nubila quaerit. Bisque locum, quo me dea texerat, inscius ambit Et bis ‘io Arethusa, io Arethusa’ vocavit. . . . 625 In latices mutor, sed enim cognoscit amatas 636 Amnis aquas, positoque viri, quod sumpserat, ore Vertitur in proprias, ut se mihi misceat, undas. Delia rupit humum, caecisque ego mersa cavernis Advehor Ortygiam, quae me cognomine divae 640 Grata meae superas eduxit prima sub auras. OVID, _Met._ v. 586-641 (sel.). HYLAS Οὕτω μὲν κάλλιστος Ὕλας μακάρων ἀριθμεῖται. A.