History of Roman Literature from its Earliest Period to the Augustan Age. Vol. IIDunlop, John Colin
History
History of Roman Literature from its Earliest Period to the Augustan Age. Vol. II
Dunlop, John Colin
Latin literature -- History and criticism
At the end of the _hiatus_, we find Scipio, in reference to Gallus’s
astronomical knowledge, which had been celebrated by Philus, relating,
that when his father, Paulus Æmilius, commanded in Macedonia, the army
being terrified by an eclipse, Gallus had calmed their fears by explaining
the phænomenon—an anecdote, which, with another similar to it here told of
Pericles, proves the value of physical pursuits, and their intimate
connection with the affairs of life. This inference seems to have been
drawn in a passage which is lost; and several beautiful sentiments follow,
similar to some of those in the _Somnium Scipionis_, on the calm exquisite
delights of meditation and science, and on the littleness of all earthly
things, when compared with immortality or the universe. “Quid porro,” says
Scipio, in the most elevated tone of moral and intellectual grandeur—“quid
porro aut præclarum putet in rebus humanis, qui hæc deorum regna
perspexerit? aut diuturnum, qui cognoverit quid sit æternum? aut
gloriosum, qui viderit quàm parva sit terra, primum universa, deinde ea
pars ejus quam homines incolant, quamque nos in exiguâ ejus parte adfixi,
plurimis ignotissimi gentibus, speremus tamen nostrum nomen volitare et
vagari latissime? Agros, vero, et ædificia, et pecudes, et immensum
argenti pondus atque auri, qui bona nec putare nec appellare soleat, quod
earum rerum videatur ei, levis fructus, exiguus usus, incertus dominatus,
sæpe etiam teterrimorum hominum immensa possessio. Quàm est hic fortunatus
putandus, cui soli vere liceat omnia non Quiritium sed sapientium jure pro
suis vindicare! nec civili nexo, sed communi lege naturæ, quæ vetat ullam
rem esse cujusquam nisi ejus qui tractare et uti sciat: qui imperia
consulatusque nostros in necessariis non in expetendis rebus muneris
fungendi gratiâ subeundos, non præmiorum aut gloriæ causâ adpetendos
putet: qui denique ut Africanum avum meum scribit Cato solitum esse
dicere, possit idem de se prædicare, nunquam se plus agere, quàm nihil cùm
ageret; nunquam minus solum esse, quàm cùm solus esset.
“Quis enim putare vere potest plus egisse Dionysium tum cùm omnia moliendo
eripuerit civibus suis libertatem, quàm ejus civem Archimedem, cùm istam
ipsam Sphæram, nihil cùm agere videretur, effecerit? Quis autem non magis
solos esse qui in foro turbâque quicum conloqui libeat non habeant, quam
qui nullo arbitro vel secum ipsi loquantur, vel quasi doctissimorum
hominum in concilio adsint cùm eorum inventis scriptisque se oblectent?
Quis vero divitiorem quemquam putet, quàm eum cui nihil desit, quod quidem
natura desideret? aut potentiorem quàm illum, qui omnia quæ expetat,
consequatur? aut beatiorem quàm qui sit omni perturbatione animi
liberatus?”
Public-domain text, read in full here on John Shaqi.
Reviews
Reviews
No reviews yet
Be the first to share your thoughts on this work.
Elsewhere in the archive
Join the Discussion
Join the discussion
Sign in to leave a comment or review.
Sign InorCreate an account