in ecclesia unitatis, et quibus modis id fieri possit. Multi pro remedio monstrant, si necessaria a non necessariis separentur, in non necessariis sive creditu sive factu relinquatur libertas. At non minor est controversia, quæ sint necessaria, quam quæ sint vera. Indicia, aiunt, sunt in scripturis. At certè etiam circa illa loca variat interpretatio. Quare nondem video an quid sit melius, quam ea quæ ad fidem et bona opera nos ducunt retinere, ut sunt in ecclesia catholica; puto enim in iis esse quæ sunt necessaria ad salutem. In cæteris ea quæ conciliorum auctoritate, aut veturum consensu recepta sunt, interpretari eo modo quo interpretati sunt, illi qui commodissimè sunt locuti, quales semper aliqui in quaque materia facile reperientur. Si quis id a se impetrare non possit, ut taceat, nec propter res de quibus certus non est, sed opinationem tantum quandam habet turbet unitatem ecclesiæ necessariam, quæ nisi retinetur ubi est, et restituitur ubi non est, omnia ibunt in pejus, p. 960. (Nov. 1648.) Wytenbogard replied very well: Si ita se res habet, ut indicia necessariorum et non necessariorum in scriptura reperiri nequeant, sed quæri debeant in auctoritate conciliorum aut veterum consensu, eo modo quo interpretati sunt illi, qui commodissimè locuti sunt, prout Excellentia tua videtur existimare, nescio an viginti quinque anni, etiamsi illi mihi adhuc restarent, omnesque exigui ingenii corporisque mei vires in mea essent potestate, sufficerent ut maturo cum judicio perlegam et expendam omnia quæ eo pertinent. This letter is in the Epistolæ præstantium et eruditorum virorum edited by Limborch in 1683, p. 826. And Grotius’s answer is in the same collection. It is that of a man who throws off a mask he had reluctantly worn. There was in fact no other means of repelling Wytenbogard’s just observation on the moral impossibility of tracing for ourselves the doctrine of the Catholic church as an historical inquiry. Grotius refers him to a visible standard. Quare considerandum est, an nonfacilius et æquius sit, quoniam doctrina de gratia, de libero arbitrio, necessitate fidei bonorumque operum obtinuit in ecclesia quæ pro se habet universale regimen et ordinem successionis, privatos se in aliis accommodare, pacis causa, iis quæ universaliter sunt recepta, sive ea aptissimis explicationibus recipiendo, sive tacendo, quam corpus illud catholicum ecclesiæ se in articulo tolerantiæ accommodare debere uniuscujusque considerationibus et placitis. Exempli gratiâ: Catholica ecclesia nemini præscribit ut precetur pro mortuis, aut opem precum sanctorum vita hac defunctorum imploret: solummodo requirit, ne quis morem adeo antiquum et generalem condemnet. The church does, in fact, rather more than he insinuates, though less