Roman Stoicism: being lectures on the history of the Stoic philosophy with special reference to its development within the Roman EmpireArnold, Edward Vernon
Religion
Roman Stoicism: being lectures on the history of the Stoic philosophy with special reference to its development within the Roman Empire
Arnold, Edward Vernon
Stoics
[88] ‘utrum ex patris tantummodo semine partus nascatur, ut ... Stoici
scripserunt’ Censor. _di. nat._ 5; cf. Diog. L. vii 159, Aët. _plac._ v
5, 2.
[89] The evidence for this is mainly indirect. [ὁ δὲ Κλεάνθης] οὐ
μόνον, φησίν, ὅμοιοι τοῖς γονεῦσι γινόμεθα κατὰ τὸ σῶμα ἀλλὰ κατὰ τὴν
ψυχήν Nemes. _nat. hom._ ii 85 and 86 (Arnim i 518); ‘quod declaret
eorum similitudo, qui procreentur; quae etiam in ingeniis, non solum in
corporibus appareat’ Cic. _Tusc. disp._ i 32, 79.
[90] προΐεσθαι δὲ καὶ τὴν γυναῖκα σπέρμα· κἂν μὲν ἐπικρατήσῃ τὸ τῆς
γυναικός, ὅμοιον εἶναι τὸ γεννώμενον τῇ μητρί, ἐὰν δὲ τὸ τοῦ ἀνδρός, τῷ
πατρί Aët. _plac._ v 11, 4.
[91] See above, § 63.
[92] ‘inrationalis pars animi duas habet partes, alteram animosam
ambitiosam impotentem positam in adfectionibus, alteram humilem languidam
voluptatibus deditam’ Sen. _Ep._ 92, 8.
[93] ‘appetitio (eam enim esse volumus ὁρμήν), qua ad agendum impellimur,
et id appetimus quod est visum’ Cic. _Ac._ ii 8, 24.
[94] This is termed by Panaetius ὄρεξις simply; the term ἐπιβολή is also
used: see § 272, note 49.
[95] See above, § 146.
[96] Zeller (_Stoics_, p. 243) states that man has irrational as well as
rational impulses. This seems to be incorrectly expressed.
[97] φαντασία ὁρμητικὴ τοῦ καθήκοντος Stob. ii 7, 9.
[98] ‘omne rationale animal nihil agit, nisi primum specie alicuius rei
inritatum est, deinde impetum cepit, deinde adsensio confirmavit hunc
impetum. quid sit adsensio dicam. oportet me ambulare: tunc demum ambulo,
cum hoc mihi dixi et adprobavi hanc opinionem meam’ Sen. _Ep._ 113, 18.
[99] δοκεῖ δ’ αὐτοῖς τὰ πάθη κρίσεις εἶναι, καθά φησι Χρύσιππος Diog.
L. vii III; ‘omnes perturbationes iudicio censent fieri et opinione’
Cic. _Tusc. disp._ iv 7, 14; ἀσθενῆ δὲ λέγουσι συγκατάθεσιν, ὅταν μηδέπω
πεπεικότες ὦμεν ἡμᾶς αὐτούς Galen _de peccatis_ ii 1 p. 59 K (Arnim iii
172); ἔστι δ’ αὐτὸ τὸ πάθος κατὰ Ζήνωνα ... ὁρμὴ πλεονάζουσα Diog. L. vii
110.
[100] ‘in corpore nostro ossa nervique et articuli, firmamenta totius et
vitalia, minime speciosa visu, prius ordinantur; deinde haec, ex quibus
omnis in faciem adspectumque decor est. post haec omnia qui maxime oculos
rapit, color, ultimus perfecto iam corpore adfunditur’ Sen. _Dial._ iv 1,
2.
[101] See above, § 268.
[102] ἡ ψυχὴ πνεῦμά ἐστι σύμφυτον ἡμῖν Galen _plac. Hipp. et Plat._ iii 1
p. 251 M, quoting Chrysippus (Arnim ii 885).
[103] Schmekel traces the introduction of this doctrine to Posidonius,
and finds in it the starting-point of the later mysticism, _Philos. d.
mittl. Stoa_, pp. 400 sqq. See also L. Stein, _Psych._ i 194.
[104] ‘nos corpus tam putre sortiti’ Sen. _Ep._ 120, 17; ‘inutilis caro
et fluida, receptandis tantum cibis habilis, ut ait Posidonius’ _ib._ 92,
10.
Public-domain text, read in full here on John Shaqi.
Reviews
Reviews
No reviews yet
Be the first to share your thoughts on this work.
Elsewhere in the archive
Join the Discussion
Join the discussion
Sign in to leave a comment or review.
Sign InorCreate an account