Held between two camels which were securely fastened together, the ship was raised as they were emptied of the water which they contained. These camels are very well shown in ~Van Yk~’s work, folio 360, as well as in “_Figures de navires et embarcations_”, 1831, pl. 35, by ~P. Le Comte~. Small boats towed the vessel thus raised across the Pampus. As to the depth of water which existed at this place, Le Comte says, p. 38, that, at high tide there were 10½ feet (2.97 ells of the Netherlands) on the Pampus or “Muiderzand” and 9 feet (2.55 ells) at low tide. It was only at extraordinary high tide that a depth of 13 feet (3.68 ells) was to be had. Later, ships drawing 19 feet (5 m. 38) could be brought to Amsterdam by means of camels. But the situation was no better at Rotterdam. Here, indeed, is what is related by the builder ~Van Yk~, in his work of 1697, p. 14: “En waarlyk de wytheid der schepen is wel het voornaamste en beste middel om het ondiepgaan derselve te bevorderen, een saak die wy hier te Lande wegens de droogte of ondieptheid onzer zeegaten, ten hoogste dienen te betrachten; want (volgens ’t getuigenis van ervaarne en de diepte dezer zeegaten zeer wel bepeild hebbende loodsen) soo konnen met een gemeen geleide uit het Goereesche gat niet meer dan 20, uit Texel, omtrent ook soo veel en uit de Maas niet meer als 13 voeten diepgaande schepen worden uitgelootst. Waarom dan ook somtyds wel is komen te gebeuren, dat eenige, van ’s Lands oorlogs-schepen, soo nauw gemaakt en om zeilvoerens wil soo diep geballast zynde, met een dood getyde en Wind, tot Staats groot nadeel, niet konden ’t zee geraken, of daar al in synde, haar onderste geschut, omdat te naby ’t water lag, niet bruikbaar werd bevonden”[11]. And further on, at page 360, the same author says also: “Want soo heeft men al voor veele jaren, om onze groote en diepgaande schepen in zee te brengen, wegens de ondiepheid onzer _rivieren_ en _zeegaten_, getragt, waar ’t mogelyk, door ledig vatwerk, so pypen, als voedervaten, op te ligten en te doen ryzen. Dog was dit werk, om het byeen schikken der vaten, een ellendige talmerij en veel arbeids onderworpen”.[12]