_Parve liber Domini vanos dicture labores, Insomnes noctes, sollicitosque dies, Errores varios, languentis tædia vitæ, Mærores certos, gaudia certa minus, Peruigiles curas, suspiria, vota, querelas, Et quæcunque pati dura coegit amor. I precor intrepidus, duram comiterque salutans Hæc me ejus causa sustinuisse refer. Te grato excipiet vultu rubicundula, nomen Cum titulo inscriptum viderit esse suum. Forsitan et nostri miserebitur illa doloris, Dicet et, ah quantum deseruisse dolet: Seque nimis sœvam, crudelemque ipsa vocabit, Cui non est fidei debita cura meæ; Quod siquidem eveniet, Domino solaminis illud, Et tibi supremi muneris instar erit. Si quis (ut est æquum) fatuos damnaverit ignes, Pigritiæ fructus ingeniique levis: Tu Dominum cæcis tenebris errasse, sed ipsum Erroris tandem pænituisse sui, Me quoque re vera nec tot, nec tanta tulisse, Sed ficta ad placitum multa fuisse refer. Ab quanto satius (nisi mens mihi vana) fuisset Ista meo penitus delituisse sinu: Quam levia in lucem prodire, aut luce carentis Insanam Domini prodere stultitiam. Nil amor est aliud, quam mentis morbus et error Nil sapienter agit, nil bene, quisquis amat. Sed non cuique datur sapere, aut melioribus uti, Forte erit alterius, qui meus error erat. Cautior incedit, qui nunquam labitur, atqui Jam proprio evadam cautior ipse malo. Si cui delicto gravior mea pœna videtur; Illius in laudes officiosus eris. Te si quis simili qui carpitur igne videbit, Ille suam sortem flebit, et ille meam. ALCILIÆ obsequium supplex præstare memento, Non minima officii pars erit illa tui. Te fortasse sua secura recondet in arca, Et Solis posthæc luminis orbus eris. Nil referet, fateor me non prudenter amasse; Ultima deceptæ sors erit illa spei. Bis proprio PHŒBUS cursu lustraverat orbem, Conscius erroris, stultitiœque meæ, A quo primus amor cœpit penetrare medullas, Et falsa accensos nutriit arte focos. Desino jam nugas amplecti, seria posthæc (Ut Ratio monet) ac utiliora sequor._ [Illustration] [Illustration] _Amoris Præludium._ [_Vel, Epistola ad Amicam._] [Illustration] To thee, ALCILIA! solace of my youth! These rude and scattered rhymes I have addressed! The certain Witness of my Love and Truth, That truly cannot be in words expressed: Which, if I shall perceive thou tak'st in gree, I will, from henceforth, write of none but thee! Here may you find the wounds yourself have made! The many sorrows, I have long sustained! Here may you see that LOVE must be obeyed! How much I hoped, how little I have gained! That as for you, the pains have been endured; Even so by you, they may, at length, be cured!