This also exhibits the principle that the slave was not permitted to contribute, without the consent of his owner, to religious establishments. A canon of the assembly held in Constantinople, 692: Canon lxxxv. In duobus vel tribus testibus confirmari omne verbum ex Scriptura accepimus. Servos ergo qui a dominis suis manumittuntur, sub tribus testibus eo frui honore decernimus, qui præsentes libertati vires et firmitatem afferent, et ut iis quæ ipsis testibus facta sunt fides habeatur efficient. _We have learned from the Scripture that every word is confirmed in two or three witnesses. We therefore declare that slaves who are manumitted by their masters shall be admitted to enjoy that honour under three witnesses, who may be able to afford security by their presence to the freedom, and who may be able to secure credit for the acts done in their view._ ------------------ LESSON X. As late as the year 577, Britain furnished other nations with slaves, which is sufficiently proved by the following extract from Bede: Nec silentio prætereunda opinio quæ de beato Gregorio, traditione majorum, ad nos usque perlata est: quâ videlicet ex causâ admonitus, tam sedulam erga salutem nostræ gentis curam gesserit. Dicunt, quia die quâdam cum advenientibus nuper mercatoribus multa venalia in forum fuissent conlata, multique ad emendum confluxissent, et ipsum Gregorium inter alios advenisse, ae vidisse inter alia pueros venales positos, candidi corporis ac venusti vultûs, capillorum quoque formâ egregiâ. Quos cum aspiceret, interrogavit, ut ajunt, de quâ regione vel terrâ essent adlati. Dictumque est quod de Brittaniâ insulâ, cujus incolæ talis essent aspectûs. Rursus interrogavit, utrum iidem insulani, Christiani, an paganis adhuc erroribus essent implicati? Dictumque est, quod essent pagani. At ille intimo ex corde longa trahens suspiria: “Heu, proh dolor!” inquit, “quod tam lucidi vultûs homines tenebrarum auctor possidet, tantaque gratia frontispicii mentem ab internâ gratiâ vacuam gestat!” Rursus ergo interrogavit, quod esset vocabulum gentis illius? Responsum est quod Angli vocarentur. At ille, “Benè,” inquit, “nam et angelicam habent faciem, et tales angelorum in cœlis decet esse coheredes. Quod habet nomen ipsa provincia de quâ isti sunt adlati?” Responsum est quod Deiri vocarentur iidem provinciales. At ille: “Benè,” inquit, “Deiri, de irâ eruti, et ad misericordiam Christi vocati. Rex provinciæ illius, quomodo appellatur?” Responsum est quod _Aella_ diceretur. At ille adludens ad nomen ait: “_Alleluia_, laudem Dei creatoris illis in partibus oportet cantari.” Accedensque ad Pontificem Romanæ et Apostolicæ sedis, nondum enim erat ipse Pontifex factus, rogavit, ut genti Angliorum in Britanniam aliquos verbi ministros, per quos ad Christum converterentur, mitteret: seipsum paratum esse in hoc opus Domino co-operante perficiendum, si tamen Apostolico Papæ hoc ut fieret placeret.