Ausus laudato qui quondam reddere versu, Æternum & tentare melos, conamine magno _Lucretî_ nomenque suum donaverat aevo: Ille leves atomos audaci pangere musa Aggreditur, variis & semina caeca figuris, Naturaeque vias: non quæ Schola garrula jactat, Non quae rixanti fert barbara turba _Lyaeo_: Ingentes animi sensus, & pondera rerum, Grandior expressit Genius, nec scripta minora _Ev’linum_ decuisse solent. Tuque per obscuros (victor _Boylæe_) recessus, Naturae meditaris opus, qua luce colores{ciii:1} Percipimus, quali magnus ferit organa motu _Cartesius_, quali volitant primordia plexu Ex atomis, _Gassende_, tuis; simulacraque rerum Diffugiunt tacito vastum per inane meatu: Mutato varios mentitur lana colores Lumine; dum tales ardens habet ipse figuras Purpura, Sidonioque aliae tinxere veneno: Materiam assiduo variatam, ut _Protea_, motu Concipis, hinc formae patuit nascentis origo, Hinc hominum species, & vasti machina caeli:{ciii:2} Ipse creare deus, solusque ostendere mundum _Boylæus_ potuit, sed nunc favet aemula virtus, (Magne _Eveline_) tibi, & generosos excitat ignes: Pergite, _Scipiadæ duo_, qui vet mille _Marones_ Obruitis, longo & meriti lassatis honore. Tu vero dilecte nimis! qui stemmate ab alto Patricios deducis avos, cerasque parentum _Wottonicæ_{civ:1} de stirpe domus; virtutibus aequas Nunc generis monumenta tui, post taedia ponti Innumerasque errore vias, quid _Sequana_ fallax, Hostilis quae _Rhenus_ agit, quae _Tibris_, & _Ister_, Nota tibi: triplici quid perfida _Roma_ corona Gessit, & _Adriaca Venetus_ deliberat arce, Qualiaque _Odrysias_ vexârunt prælia lunas. Hic qui naturae interpres & sedulus artis Cultor, qui mores hominum cognovit, & urbes: Dum _Phœbo_ comes ire parat, mentemque capacem Vidit uterque polus, nec _Grajum_ cana vetustas Hunc latuit; veterum nunc prisca numismata regum Eruit, & _Latias_ per mystica templa ruinas: Æstimat ille forum, & vasti fundamina Circi, Cumque ruinoso _Capitolia_ prisca theatro, Et dominos colles altaeque palatia _Romæ_: Regales notat inde domos, ut mole superba Surgat apex, molles quae tecta imitantur _Ionas_,{civ:2} Qualia _Romulea_, _Gothica_ quae marmora dextra, Quicquid _Tuscus_ habet, mira panduntur ab arte. O famae patriaeque sacer! vel diruta chartis Vivet _Roma_ tuis; te vindice, laeta _Corinthus_ Stabit adhuc, magno nequiquam invisa _Metello_. Nunc quoque _ruris_ opes dulcesque ante omnia curas Pandis ovans; tristes maneat quae cura _Decembres_; _Pleiades_ haec _Hyadesque_ jubent, haec laeta _Bootes_ Semina mandat humi, atque ardenti haec _Sirius_ agro Cœpit ut aestiva segetes torrere favilla, Hoc _Maii_ vernantis opus, dum florea serta Invitant Dominas ruris, dum vere tepenti Ridet ager, renovatque suos _Narcissus_ amores.