The anecdote related at p. 40 of the text, is thus told in the Latin of Father Matthew of St. Albans, p. 853:--“A.D. 1252. Tempore quoque sub eodem domino rege adhuc moram Londini continuante, venit ad eum in cameram suam Isabella, comitissa Harundelliæ, relicta Comitis Harundelliæ H. et ejusdem regis cognata; ut pro jure suo de quadam custodia ipsam contingente verba faceret sibi profectura. Rex autem vultum ei primò protendens serenum, posteà cum verbis asperioribus objurgans, nihil quod postulavit comitissa favorabiliter exaudivit; vindicavit enim sibi rex custodiam cujusdam custodiæ ratione particulæ, ipsum regem contingentis. Unde ipsa comitissa, licèt mulier, non tamen muliebriter respondit imperterrita. ‘O domine rex quare avertis faciem tuam à justitia? Jam in curia tua quod justum est nequit impetrari, medius inter Dominum et nos constitueris; sed nec teipsum nec nos sanè regis, nec ecclesiam veritus es multipliciter perturbare; quod non tantum in presentiarum, sed multoties est experta. Nobiles insuper regni modis variis vexare non formidas vel erubescis.’ Quod cùm audîsset rex, corrugans nares et subsannans, voce dixit elevata: ‘Quid est hoc, ô domina Comitissa? Confeceruntne Magnates Angliæ Chartam, et pepigerunt tecum, ut fieres eorum quia eloquens es, advocata, et prolocutrix?’ Ad quod comitissa, licèt juvencula non tamen juveniliter respondit: ‘Nequaquam mihi, domine, regni tui primates chartam confecerunt; sed tu chartam, quam confecit pater tuus, et tu eam concessisti, et jurasti observare fideliter et irrefragabiliter, et multoties ut eam observares à fidelibus tuis pecuniam de libertatibus observandis eorum extorsisti, sed tu semper eis impudens transgressor extitisti. Unde fidei læsor enormis, et sacramenti transgressor manifestus esse comprobaris. Ubi libertates Angliæ toties in scripta redactæ, toties concessæ totiesque redemptæ? Ego igitur, licèt mulier, omnesque indigenæ et naturales ac fideles tui appellamus contrà te antè tribunal tremendi Judicis: et erunt nobis testes cœlum et terra, quoniam iniquè nimis nos tractus insontes, et nos Deus ultionum dominus ulciscatur.’ Ad hæc Rex siluit confusus, quia dictante propria conscientia cognovit, quoniam a tramite veritatis non exorbitavit Comitissa, et ait: ‘Nonne postulas gratiam eò quòd mihi cognata sis?’ At illa: ‘Ex quo mihi quod jus expostulat denegâsti, quo modo spem concipiam, ut mihi gratiam facias postulanti? Sed et contra illos ante faciem Christi appello, qui te fascinantes et infatuantes consiliarii tui sunt, et te à via veritatis avertunt, suis tantummodo commodis inhiantes.’ His igitur auditis Rex siluit, satis civiliter redargutus.”