R. WI. AD REGINAM.[127] Et vero jam tempus erat tibi, maxima mater, Dulcibus his oculis accelerare diem: Tempus erat, ne qua tibi basia blanda vacarent; Sarcina ne collo sit minus apta tuo. Scilicet ille tuus, timor et spes ille suorum, 5 Quo primum es felix pignore facta parens, Ille ferox iras jam nunc meditatur et enses, Jam patris magis est, jam magis ille suus. Indolis ô stimulos; vix dum illi transiit infans, Jamque sibi impatiens arripit ille virum. 10 Improbus ille suis adeo negat ire sub annis: Jam nondum puer est, major et est puero. Si quis in aulaeis pictas animatus in iras Stat leo, quem docta cuspide lusit acus, Hostis, io, est; neque enim ille alium dignabitur hostem; 15 Nempe decet tantas non minor ira manus. Tunc hasta gravis adversum furit; hasta bacillum est; Mox falsum vero vulnere pectus hiat. Stat leo, ceu stupeat tali bene fixus ab hoste, Ceu quid in his oculis vel timeat vel amet, 20 Tam torvum, tam dulce micant: nescire fatetur Mars ne sub his oculis esset, an esset amor. Quippe illic Mars est, sed qui bene possit amari; Est et amor certe, sed metuendus amor: Talis amor, talis Mars est ibi cernere; qualis 25 Seu puer hic esset, sive vir ille Deus. Hic tibi jam scitus succedit in oscula fratris; Res, ecce, in lusus non operosa tuos. Basia jam veniant tua quantacunque caterva; Jam quocunque tuus murmure ludat amor. 30 En, tibi materies tenera et tractabilis hic est; Hic ad blanditias est tibi cera satis. Salve infans, tot basiolis, molle argumentum, Maternis labiis dulce negotiolum; O salve; nam te nato, puer auree, natus 35 Et Carolo et Mariae tertius est oculus. TRANSLATION. TO THE QUEEN.