[28] “Mallem tamen dici adversus avaritiam, cum verear no sit necesse nos fieri avaros, ob tenuitatem lucri quo vix possumus tueri officii nostri dignitatem.”—_Poggii Opera, edit. Basil. p. 5._ [29] “Ego sane quò me ex eorum vulgo eximerem de quorum ocio parum constat, nonnulla hac tenus conscripsi, quæ jam inter multos diffusa longiorem paulo, mihi, post obitum, vitam allatura videantur. Idque eò feci libentius, quo facilius fugerem eas molestias, quibus hæc fragilis atque imbecilla ætas plena est. Hæc enim scribendi exercitatio, multum mihi contulit ad temporum injurias perferendas. Non enim non potui angi animo et dolere aliquando, cum viderem me natu majorem, ita adhuc tenui esse censu, ut cogerer quæstui potius operam quam ingenio dare.”—_Poggii Opera, p. 32._ [30] _Platina, tom. i. p. 380, 381._ The following anecdote, inserted by Poggio in his Facetiæ, is at once a record of this partiality, and a curious specimen of the Italian wit of the fourteenth century. “Bonifacius pontifex nonus, natione fuit Neapolitanus ex familiâ Tomacellorum. Appellantur autem vulgari sermone Tomacelli cibus factus ex jecore suillo admodum contrito atque in modum pili involtuto interiore pinguedine porci. Contulit Bonifacius se Perusiam secundo sui pontificatûs anno. Aderant autem secum fratres et affines ex eâ domo permulti, qui ad eum (ut fit) confluxerant, bonorum ac lucri cupiditate. Ingresso Bonifacio urbem sequebatur turba primorum, inter quos fratres erant et cæteri ex eâ familiâ. Quidam cupidiores noscendorum hominum quærebant quinam essent qui sequerentur. Dicebat unus item alter, hic est Andreas Tomacellos deinde hic Johannes Tomacellus, tum plures deinde Tomacellos nominatim recensendo. Tum quidam facetus, Hohe! permagnum nempe fuit jecur istud, inquit, ex quo tot Tomacelli prodierunt et tam ingentes.”—_Poggii Opera, p. 431._ [31] _Mehi Vita Leonardi Bruni, p. xxiii. xxv._ [32] _Janotii Manetti, Oratio Funebris apud Mehi, edit. Epist. Leonardi Aretini, tom. i. p. xcii. xciii._ [33] _Mehi Vita Leon. Aret. p. xxxi._