Ipsaque mediatrice, summe rex, perpetue,
Voce pura
Flagitamus, da gaudere Paradisi gloria.
Alleluia!”[320]
The second example is Adam’s famous Sequence for St. Stephen’s Day, which
falls on the day after Christmas. It is throughout sustained and perfect
in versification, and in substance a splendid hymn of praise.
1
“Heri mundus exultavit
Et exultans celebravit
Christi natalitia;
Heri chorus angelorum
Prosecutus est coelorum
Regem cum laetitia.
2
Protomartyr et levita,
Clarus fide, clarus vita,
Clarus et miraculis,
Sub hac luce triumphavit
Et triumphans insultavit
Stephanus incredulis.
3
Fremunt ergo tanquam ferae
Quia victi defecere
Lucis adversarii:
Falsos testes statuunt,
Et linguas exacuunt
Viperarum filii.
4
Agonista, nulli cede,
Certa certus de mercede,
Persevera, Stephane;
Insta falsis testibus,
Confuta sermonibus
Synagogam Satanae.
5
Testis tuus est in coelis,
Testis verax et fidelis,
Testis innocentiae.
Nomen habes coronati:
Te tormenta decet pati
Pro corona gloriae.
6
Pro corona non marcenti
Perfer brevis vim tormenti;
Te manet victoria.
Tibi fiet mors natalis,
Tibi poena terminalis
Dat vitae primordia.
7
Plenus Sancto Spiritu,
Penetrat intuitu
Stephanus coelestia.
Videns Dei gloriam,
Crescit ad victoriam,
Suspirat ad praemia.
8
En a dextris Dei stantem,
Jesum pro te dimicantem,
Stephane, considera:
Tibi coelos reserari,
Tibi Christum revelari,
Clama voce libera.
9
Se commendat Salvatori,
Pro quo dulce ducit mori
Sub ipsis lapidibus.
Saulus servat omnium
Vestes lapidantium,
Lapidans in omnibus.
10
Ne peccatum statuatur
His a quibus lapidatur,
Genu ponit, et precatur,
Condolens insaniae.
In Christo sic obdormivit,
Qui Christo sic obedivit,
Et cum Christo semper vivit,
Martyrum primitiae.”
* * * *[321]
The last example, in honour of St. Nicholas’s Day, is a lovely poem by
whomsoever written. Its verses are extremely diversified. It begins with
somewhat formal chanting of the saint’s virtues, in dignified couplets.
Suddenly it changes to a joyful lyric, and sings of a certain sweet
sea-miracle wrought by Nicholas. Then it spiritualizes the conception of
his saintly aid to meet the call of the sin-tossed soul. It closes in
stately manner in harmony with its liturgical function.
1
“Congaudentes exultemus vocali concordia
Ad beati Nicolai festiva solemnia!
2
Qui in cunis adhuc jacens servando jejunia
A papilla coepit summa promereri gaudia.
3
Adolescens amplexatur litterarum studia,
Alienus et immunis ab omni lascivia.
4
Felix confessor, cujus fuit dignitatis vox de coelo nuntia!
Per quam provectus, praesulatus sublimatur ad summa fastigia.
Public-domain text, read in full here on John Shaqi.
Reviews
Reviews
No reviews yet
Be the first to share your thoughts on this work.
Elsewhere in the archive
Join the Discussion
Join the discussion
Sign in to leave a comment or review.
Sign InorCreate an account