De vestrâ benignitate et clementiâ in frigore et fame exanimatos, nisi persuasum esset nobis, hanc epistolam reverentiae vestrae non scripsissem; quam profectò, quoniam eo es ingenio, in optimam accipere partem nullus dubito. Saevit Boreas, mugiunt procellae, dentibus invitis maxillae bellum gerunt. Nec minus, intestino depraeliantibus tumultu visceribus, classicum sonat venter. Ea nostra est conditio, haec nostra querela. Proh Deûm atque hominum fidem! quare illi, cui ne libella nummi est, dentes, stomachum, viscera concessit natura? mehercule, nostro ludibrium debens corpori, frustra laboravit a patre voluntario exilio, qui macrum ligone macriorem reddit agellum. Huc usque evasi, ad te, quasi ad asylum, confugiens, quem nisi bene nôssem succurrere potuisse, mehercule, neque fores vestras pultûssem, neque limina tetigissem. Quàm longum iter famelicus peregi! nudus, egenus, esuriens, perhorrescens, despectus, mendicans; sunt lacrymae rerum et mentem carnaria tangunt. In viâ nullum fuit solatium praeterquam quod Horatium, ubi macros in igne turdos versat, perlegi. Catii dapes, Maecenatis convivium, ita me picturâ pascens inani, saepius volvebam. Quid non mortalium pectora cogit Musarum sacra fames? Haec omnia, quae nostra fuit necessitas, curavi ut scires; nunc re experiar quid dabis, quid negabis. Vale. Vivitur parvo malè, sed canebat Flaccus ut parvo benè: quod negamus: Pinguis et lautè saturatus ille Ridet inanes. Pace sic dicam liceat poetae Nobilis laeti salibus faceti Usque jocundi, lepidè jocantis Non sine curâ. Quis potest versus (meditans merendam, Prandium, coenam) numerare? quis non Quot panes pistor locat in fenestrâ Dicere mallet? Ecce jejunus tibi venit unus; Latrat ingenti stomachus furore; Quaeso digneris renovare fauces, Docte Patrone. Vestiant lanae tenues libellos, Vestiant panni dominum trementem, Aedibus vestris trepidante pennâ Musa propinquat. Nuda ne fiat, renovare vestes Urget, et nunquam tibi sic molestam Esse promittit, nisi sit coacta Frigore iniquo. Si modo possem! Vetat heu pudor me Plura, sed praestat rogitare plura, An dabis binos digitos crumenae im- ponere vestrae? TO THE DEAN OF ST. PATRICK'S Dear Sir, Since you in humble wise Have made a recantation, From your low bended knees arise; I hate such poor prostration. 'Tis bravery that moves the brave, As one nail drives another; If you from me would mercy have, Pray, Sir, be such another. You that so long maintain'd the field With true poetic vigour; Now you lay down your pen and yield, You make a wretched figure. Submit, but do't with sword in hand, And write a panegyric Upon the man you cannot stand; I'll have it done in lyric: That all the boys I teach may sing The achievements of their Chiron; What conquests my stern looks can bring Without the help of iron. A small goose-quill, yclep'd a pen, From magazine of standish Drawn forth, 's more dreadful to the Dean, Than any sword we brandish.