Quam sit semper vobis facile, et pronum, justo servire, sobriisque lachrimis obtemperare, ipsi mihi vos dixistis modo, qui egregio oratori, et invicto argumento fideliter cessistis, mihi tantum post consumptum humorem, et historiæ, meæ fidem vestram et suspiria præstituri. Si qua autem unquam ageretur causa quæ suis viribus staret, neque patrono aliquo, aut oratore indigeret, hæc ipsa profecto hodierna est, quæ nec adversarium infestum habet, nec facilem auditorem postulat; hæc ipsa est, quæ in omni familia versata, vexata, compressa, ad forum postea, et cœlum provocat, humano generi se dat obviam, et una Britannia nunc orbem replet. Tam multa, variaque unius mors est, ut ubique moriatur; tam frequens dolor ut humanitatem omnem hac ipsa cogitatione imbuat. Nescit enim domestica esse aut paucorum fama, pervia simul et ambitiosa, utrumque simul minatur polum, rumpetque mœnia aut transibit caprificus: ideoque facti repetitione aliqua opus est; ad metus vestros, et necessitates descendite, affectus vestros interrogate, quis desiderii modus aut finis. Dicite tandem utrum timere quicquid possitis, aut amare sine Henrico, sitque ille miseriæ vestræ vera causa, qui felicitati vestræ sola spes emicuit—quare aures ego hodie vestras non appello, sed oculos, neque auditores ut olim neque censores alloquar, sed homines, sed Britannos. Adeste igitur, Anglosissimi Academici, lassi, queruli, mihique per hunc mensem a primo hujus nuncio ruinæ, non tacito sed muto post lachrimas jam deliberatas aspirate, et dolorem illum, quem vel vita nostra vincere non possumus, data quasi opera dolendo leniamus. Exanimat enim possessorem ægrum luctus longus, et prodigus mentem sine sensu vulnerat, et quasi jam humanitas potius aut natura, quæ morbus dici vellet, lachrimarum suarum epulis impleri gaudet, et imperiosa consuetudine satiatur. Quare redeat jam ad se oculus unusquisque vestrûm, animamque in oculos arripiat. Henricum cogitet sive principem sive nostrum et vincet, credo ratio, aut suadebit pietas, ut omnes hodie simus Heracliti sive enim ad majorum sepulchra et imagines, proavosque ejus multum remotissimos revertimur, honor est et crescit acervus, nec sine centum regibus potest prodire, si patremque matremque jam superstites, quod sæpius proferre juvat jam superstites, jam supra cyathum, et cultrum, pyram flammamque jam superstites, et si quid votis nostris precibusque jam litare possumus, sero superstaturos. Hos si repetimus Deus est in utroque parente. Si cunabula respicimus, et Lucinam ejus, quid in illa infantia non debuit esse plus quam mortale, quæ a sponsoribus Belgiis et immortali Elizabetha Christo initiata, et æternitati, pueritiam autem nullam habuit, qui annum ... unum excessit ex ephebis, et tanquam tempus præcipitare mallet, quam expectare, annos non ætate sed virtute æstimat, neque hominem se longævum esse sed virum cupit. In omni actione, rebusque gestis se juvenem præbuit, solum in