Reddenda est, quàm fieri potest breuissime, in hoc vestibulo, ratio facti mei, et cur ita homo nouus et exterus, in tanta literatissimorum hominum copia, quibus Anglia beat est, versandum in hoc argumento mihi putanerim: ita enim tu, fortissime Gilberte, foetum hunc nostrom in lucem exire voluisti. In seruitute et barbarie Turcica, Christianis tamen, magno immortalis Dei beneficio, parentibus natus, aliquam etiam ætatis partem educatus; postquam doctissimorum hominum opera, quibus tum Pannoniæ nostræ, tum imprimis saluæ adhuc earum reliquiæ florescunt, in literis adoleuissem, more nostrorum hominum, ad inuisendas Christiani orbis Academias ablegatus fui. Qua in peregrinatione, non solùm complura Musarum hospitia, sed multas etiam sapienter institutas respublicas, multarum Ecclesiarum probatissimas administrationes introspeximus, iam fermè triennio ea in re posito. Fuerat hæc nostra, profectio ita à nobis comparata, vt non tantùm mores et vrbes gentium videndum, sed in familiaritatem, aut saltem notitiam illustriorum hominum introeundum nobis putaremus, Cæterum, vt hoc à nobis sine inuidia dici possit, (certè enim taceri absque malicia nullo modo protest) non locus, non natio, non respublica vlla nobis æquè ac tua Britannia complacuit, quamcunque in partem euentum consilij mei considerem. Accedit, quòd præter omnem expectationem meam ab omnibus tuis ciuibus, quibus comaliqua consuetudo mihi contigit, tanta passìm humanitate acceptus essem, vt iam (sit hoc saluo pietate à me dictum) suauissimæ Anglorum amicitiæ fermè aboleuerint desiderium et Pannoniarum et Budæ meæ, quibus patriæ nomen debeo. Quas ab caussas cùm sæpenumero animus fuisset significationem aliquam nostræ huius voluntatis et existimationis edendi; accidit vtique secundùm sententiam, vt dum salutandis et cognoscendis excellentibus viris Londini operam do, ornatissimus ac doctissimus amicas meus Richardus Hakluytus ad te me deduxerit, explicato mihi præclarissimo tuo de ducenda propediem colonia in nouum orbem instituto. Quæ dum aguntu, agnoscere portui ego illud corpus et animum tuum sempiterna posteritatis commemoratione dignum, et agnoui profectò, eaque tali ac tanta obseruantia prosequi coepi; vt cum paulò post plura de tuis virtutibus, et rebus gestis passim audissem, tempus longè accommodatissimum existimarem esse, quo aliqua parte officij studijque nostri, ergà te et tuam gentem perfungerer. Hoc est primum ouum, vnde nostrum [Greek: hepizatikon] originem ducit. Reliquum est, vt eas et redeas quàm prosperrimè, vir nobilissime, et beneuolentia tua, autoritate, ac nomine, tueare studium nostrum. Vale pridie Kalen. Aprilis 1583. Ad Thamesin. Amnis, inoffensa qui tàm requiete beatus Antipodum quæris iam tibi in orbe locum: Nunc tibi principium meritæ, pro tempore, laudis Fecimus, et raucæ carmina prima tubæ. Tum cum reddideris, modo quam dimittimus, Argo, Ornatu perages gaudia festa nouo.