(M228) To this in effecte agreeth that which one Stephanus Parmenius, a learned Hungarian, borne in Buda, and lately, my bedfelowe in Oxforde,(59) wrote unto me oute of Newfounde lande, beinge of Sir Humfryes companye: Piscium (saieth he, writinge in Latin) inexhausta copia, inde huc commeantibus magnus quæstus. Vix hamus fundum attigit, illicò insigni aliquo onustus est. Terra universa montana et syluestris; arbores ut plurimùm pinus et abietes. Herbæ omnes proceræ, sed rarò à nostris diuersae. Natura videtur velle niti etiam ad generandum frumentum. Inueni enim gramina et spicas in similitudinem secalis. Et facilè culutra et satione in vsum humanum assuefieri posse videntur. Rubi in siluis vel potiùs fraga arborescentia magna suauitate. Vrsi circa tuguria nonnunquam apparent et conficiuntur. ... Ignotum est an aliquid metalli subsit montibus, ... etsi aspectus eorum mineras latentes prae se ferat. (M229) Nos Admiralio authores fuimus syluas incendere, quo ad inspiciendam regionem spatium pateret; nec displicebat illi consilium, si non magnum incommodum allaturum videretur. Confirmatum est enim ab idoneis hominibus, cum casu quopiam in alia nescio qua statione id accidisset, septennium totum pisces non comparuisse, exacerbata maris vnda ex terebinthina, quae conflagrantibus arboribus per riuulos defluebat. (M230) Coelum hoc anni tempore ita feruidum est vt nisi pisces qui arefiunt solem assidui, inuertantur, ab adustione defendi non possint. . . . Aer in terra mediocriter clarus est. Ad orientem supra mare perpetuae nebulae, &c.