Et quidem ego, cui literas vix, ac ne vix quidem videre contigit, omnium qui diuinæ Palladi nomen dederunt, longè infimus (vt id ingenuè de mea tenuitate confitear) facere certè non possum, quin me, in illorum aciem conferam, qui gentis suæ maculam abluere, veritatem ipsam asserere, & conuitiantium iugum detrectare studuerunt: Maiora ingenio sors denegauit: Id quoquo modo tentare compellit ipsius veritatis dignitas, & innatus amor patriæ, quam extraneos nonnullos falsis rumoribus deformare, varijs conuitijs, magna cum voluptate proscindere, aliísque nationibus deridendam propinare comperimus. Quorum petulantiæ occurrere, & criminationes falsas, detectis simul scriptorum de hac Insula erroribus, apud bonos & cordatos viros, (Nam vulgus sui semper simile, falsi & vani tenacissimum, non est quòd sperem me ab hac inueterata opinione abducere posse) diluere hoc commentariolo decreui. Etsi autem Islandia multos habet, vt ætate, ita ingenio & eruditione me longe superiores, ideóque ad hanc causam patriæ suscipiendam multò magis idoneos: Ego tamen optimi & clarissimi viri, Dom. Gudbrandi Thorlacij, Episcopi Holensis, apud Islandos, sollicitationibus motus communi causæ, pro viribus, nequaquam deesse volui, tum vt æquissimæ postulationi ipsius parerem, atque amorem & studium debitum erga patriam declararem, tum vt reliquos sympatriotas meos, in bonarum literarum scientia foelicius versatos, atque in rerum plurimarum cognitione vlterius progresses, ad hoc gentis nostræ patrocinium inuitarem: Tantum abest, vt ijs qui idem conabuntur, obstaculo esse voluerim. Cæterum vt ad rem redeamus, quoniam illi quicunque sunt nostræ gentis obtrectatores, testimonio scripto se vti ac niti iactitant: videndum omnino est, quidnam de Islandia, & quàm vera scriptores prodiderint, vt si fortè isti, alijs in nos dicendi aliquam occasionem dederint, patefactis ipsorum erroribus (nolo enim quid durius dicere) quàm meritò nos calumnientur, reliquis planum fiat, Porrò, quamuis vetustiorum quorundam scripta de hac Insula, ad veritatis & experientiæ normam exigere non verear: Tamen nobis eorundem alioqui sacra est memoria, reuerenda dignitas, suspicienda eruditio, laudanda voluntas & in Rempub. literariam studium; Nouitij verò, si qui sunt id genus scriptores, aut verius pasquilli, cum ijs longè veriora quàm scripserant, audire & nosse de Islandia licuerit, sua leuitate & ingenio malè candido, nihil nisi inuidiæ & calumniæ maculam lucrati esse videbuntur. [Sidenote: Commentarij duæ partes.]