In die pentecostes venit ad nos quidam Saracenus, qui cum loqueretur nobiscum, incepimus exponere fidem. Qui audiens beneficia Dei exhibita humano generi in incarnatione Christi, et resurrectionem mortuorum, et indicium futurum, et quod ablutio peccatorum esset in baptismo: dixit se velle baptizari. Et cum pararemus nos ad baptizandum eum, ipse subito ascendit equum suum, dicens se iturum domum et habiturum consilium cum vxore sua. Qui in crastino loquens nobiscum, dixit quod nullo modo auderet accipere baptisma, quia tunc non biberet cosmos. Christiani enim illius loci hoc dicebant, quod nullus verus Christianus deberet bibere: et sine potu illo non posset viuere in solitudine illa. A qua opinione nullo modo potui diuertere illum. Vnde noueritis pro certo quod multum elongantur à fide propter illam opinionem quæ iam viguit inter illos per Rutenos, quorum maxima multitude est inter eos. Illa die dedit nobis ille capitaneus vnum hominem, qui nos deduceret vsque ad Sartach et duos qui ducerent nos vsque ad proximam herbergiam; quæ inde distabat quinque dietas prout boues poterant ire. Dederunt etiam nobis vnam capram pro cibo et plures vtres lactis vaccini, et de cosmos parum: quia illud preciosum est inter illos. Et sic arripientes iter recte in aquilonem, visum fuit mihi quod vnam portam inferni transissemus. Garciones qui ducebant nos, incipiebant nobis audacter furari, quia videbant nos parum cautos. Tandem amissis pluribus vexatio dabat nobis intellectum Peruenimus tandem ad extremitatem illius prouincæ, quæ clauditur vno fossato ab vno mari vsque ad aliud: extra quam erat herbergia eorum apud quos intrassemus: videbantur nobis leprosi omnes: [Sidenote: Salinæ.] quia erant viles homines ibi collocati, vt reciperent tributum ab accipientibus sal a salinis superius dictis. Ab illo loco, vt dicebant, oportebat nos ambulare quindecim diebus, quibus non inueniremus populum. Cum illis bibimus cosmos: et dedimus illis vnum veringal plenum fructibus et panem biscoctum. [Sidenote: Decem dietæ.] Qui dederunt nobis octo boues, vnam captram pro tanto itinere, et nescio quot vtres plenos lacte vaccino. Sic mutatis bobus arripuimus iter, quod perfecimus decem diebus vsque ad aliam herbergiam: nec inuenimus aquam in ilia via nisi in fossis in conuallibus factis, exceptis duobus paruis fluminibus. Et tendebamus rectè in orientem ex quo exiuimus prædictam prouinciam Gasariæ, habentes mare ad meridiem et vastam solitudinem ad aquilonem: quæ durat per viginti dietas alicubi in latitudine; In qua nulla est sylua, nullus mons, nullus lapis. Herba est optima. In hac solebant pascere Comani, qui dicuntur Capchat. A Teutonicis verò dicuntur Valani, et prouincia Valania. Ab Isidoro vero dicitur à flumine Tanai vsque ad paludes Meotidis et Danubium Alania. Et durat ista terra in longitudine à Danubio vsque Tanaim; qui est terminus Asiæ; et Europæ, itinere duorum mensium velociter equitando prout equitant Tartari: [Sidenote: Comania longitudo.] Quæ tota