The aforesaid knight also of the order of the Temple had knowledge in the Syriake, Turkish, and Arabian tongues. Then we departed forth, and put off our vestiments, and there came vnto vs certaine Scribes together with the foresaid Coiat, and caused our letters to be interpreted. Which letters being heard, he caused our bread, wine and fruits to be receiued. And he permitted vs also to carie our vestiments and bookes vnto our owne lodging. This was done vpon the feast of S. Peter ad vincula. Qualiter habuerunt in mandatis adire Baatu patrem Sartach. Cap. 18. In crastino mane venit quidam sacerdos frater ipsius Coiac postulans vasculum cum chrismate, quia Sartach volebat illud videre, vt dicebat, et dedimus ei. Hora vespertina vocauit nos Coiac, dicens nobis: Dominus rex scripsit bona verba Domino meo: Sed sunt in eis difficilia, de quibus nihil auderet facere, sine consilio patris sui. Vnde oportet vos ire ad patrem suum, et duas bigas quas adduxistis heri cum vestimentis et libris dimittetis mihi, quia Dominus meus vult res diligentius videre. Ego statim suspicatus sum malum de cupiditate eius, et dixi ei. Domine, non solum illas sed etiam duas quas adhuc habemus relinquemus sub custodia vestra. Non inquit, illas relinquetis, de alijs facietis velle vestrum. Dixi quod hoc nullo modo posset fieri. Sed totam dimitteremus ei. Tunc quæsiuit si vellemus morari in terra? Ego dixi, Si bene intellexistis literas domini regis, potestis scire, quod sic. Tunc dixit, quod oporteret nos esse patientes multum, et humiles. Sic discessimus ab eo illo sere. In crastino mane misit vnum sacerdotem Nestorinum pro bigis, et nos duximus omnes quatuor. Tunc occurrens nobis frater ipsius Coiacis, separauit omnia nostra ab ipsis rebus quas tuleramus pridie ad curiam, et ilia accepit tanquam sua, scilicet libros et vestimenta: et Coiac præceperat, quod ferremus nobiscum vestimenta quibus induti fueramus coram Sartach vt illis indueremur coram Baatu si expediret: quas ille sacerdos abstulit nobis vi, dicens: Tu attulisti eas ad Sartach, modo vis ferre Baatu? Et cum vellem ei reddere rationem, respondit mihi, Ne loquaris nimis, et vade viam tuam. Tunc necessaria fuit patientia, quia apud Sartach, non patebat nobis ingressus; nec aliquis erat, qui nobis exhiberet iusticiam. Timebam etiam de interprete, ne ipse aliquid aliter dixissit, quam ego dixissem ei: quia ipsi bene voluisset, quod de omnibus fecissemus xenium. Vnum erat mihi solacium, quia quum persensi cupiditatem eorum, ego subtraxi de libris Biblium et sententias, et alios libros quos magis diligebam. Psalterium dominæ reginæ non fui ausus subtrahere, quia illud fuerat nimis notatum propter aureas picturas quæ erant in eo. Sic ergo reuersi sumus cum duobus residuis bigis ad hospitium nostrum. Tunc venit ille, qui debebat ducere nos ad Baatu, volens cum festinatione arripere iter; cui dixi quod nulla ratione ducerem bigas. Quod ipse retulit ad Coiac. Tunc præcepit Coiac quod