thereupon was their name published and spread abroade for in all places the people woulde crie out: Loe, the Tartars come, the Tartars come. Howbeit through continuall warres, they are nowe all of them in a maner consumed and brought to nought. Whereupon the Moals endeuour what they can, to extinguish the name, of the Tartars that they may exalt their owne name. The countrey wherein they first inhabited and where the Court of Cyngis Can [Sidenote: Mancherule] as yet remaineth, is called Macherule. But because Tartaria is the region about which they haue obtained their conquests, they esteeme that as their royall and chiefe citie and there for the most part doe they elect their great Can. De Rutenis et Hungaris, et Manis, et de mari Caspio. Cap. 20. De Sartach autem vtrum credit in Christum vel non nescio. Hoc scio quod Christianus non vult dici. Immò magis videtur mihi deridere Christianos. Ipse enim est in itinere Christianorum, scilicet Rutenorum, Blacorum, Bulgarorum minoris Bulgariæ Soldainorum, Kerkisorum, Alanorum: qui omnes transeunt per cum quum vidunt ad curiam patris sui deferre ei munera, vnde magis amplectitur eos. Tamen si Saraceni veniant, et maius afferint cuius expediuntur. Habet etiam circa se Nestorinos sacerdotes qui pulsant tabulam, et cantant officium suum. [Sidenote: Berta vel Berca.] Est alius qui dicitur Berta super Baatu, qui pascit versus Portam ferream, vbi est iter Saracenorum omnium qui veniunt de Perside et de Turchia, qui euntes ad Baatu, et transeuntes per eum, deferunt ei munera. Et ille facit se Saracenum, et non permitit in terra sua comedi carnes porcinas. Baatu in reditu nostro præceperat ei, quod transferret se de illo loco vltra Etiliam ad Orientem, nolens nuncios Saracenorum transire per eum, quia videbatur sibi damnosum. Quatuor autem diebus quibus fuimus in curia Sartach, nunquam prouisum fuit nobis de cibo, nisi semel de modico cosmos. In via verò inter ipsum et patrem suum habuimus magnum timorem. Ruteni enim et Hungari, et Alani serui eorum, quorum est magna multitudo inter eos, associant se viginti vel triginta simul, et fugiant de nocte, habentes pharetras et arcus, et quemcunque inuenuint de nocte interficiunt, de die latitantes. Et quando sunt equi eorum fatigati veniunt de nocte ad multitudinem equorum in pascuis, et mutant equos, et vnum vel duos ducunt secum, vt comedant quum indiguerint. Occursum ergo talium timebat multum Dux noster. In illa via fuissemus mortui fame, si non portauissemus nobiscum modicum de biscocto.