{7} Grimm thinks that Charle-maigne and Charlemagne were originally corruptions of Karlo-man, and were interpreted later as Carolus magnus. Grimm, Grammatik, ii. 462; iii. 320. {8} Weber, Lehrbuch der Weltgeschichte, section 245: 'Bei Verona von Theoderich (daher Dietrich von Bern) besiegt, barg sich Odoaker hinter die Mauern von Ravenna.' It is much more objectionable when Simrock in his translation of the Edda renders Thjodrekr by Dietrich, though he retains Theodolf and similar names. But it shows at the same time the wide popularity of that name. {9} Grimm, Heldensage, p. 344. {10} Gibbon, chap. xxxix. sub fin. {11} Otto von Freising, in the first half of the twelfth century (Chronicon 5, 3), takes the opposite view, and thinks the fable derived from history: 'Ob ea non multis post diebus, xxx imperii sui anno, subitanea morte rapitur ac juxta beati Gregorii dialogum (4, 36) a Joanne et Symmacho in Aetnam praecipitatus, a quodam homine Dei cernitur. Hinc puto fabulam illam traductam, qua vulgo dicitur: _Theodoricus vivus equo sedens ad inferos descendit_. {12} Grimm, Deutsche Heldensage, p. 36. Chronicon Urspergense, 85a: Haec Jordanis quidam grammaticus, ex eorundem stirpe Gothorum progenitus, de Getarum origine et Amalorum nobilitate non omnia, quae de eis scribuntur et referuntur, ut ipse dicit, complexus exaravit, sed brevius pro rerum notitia huic opusculo inseruimus. His perlectis diligenterque perspectis perpendat, qui discernere noverit, quomodo illud ratum teneatur, quod non solum _vulgarifabulatione_ et _cantilenarum modulatione_ usitatur, verum etiam in _quibusdam chronicis_ annotatur; scilicet quod _Hermenricus_ tempore Martiani principis super omnes Gothos regnaverit, et _Theodoricum Dietmari filium_, _patruelem_ suum, ut dicunt, _instimulante Odoacre_, item, ut ajunt, _patruele suo de Verona pulsum_, apud _Attilam Hunorum regem exulare coegerit_, cum historiographus narret, Ermenricum regem Gothorum multis regibus dominantem tempore Valentiniani et Valentis fratrum regnasse et a _duobus fratribus Saro_ et _Ammio_, quos conjicimus eos fuisse, qui _vulgariter Sarelo et Hamidiecus_ dicuntur, vulneratum in primordio egressionis Hunorum per Maeotidem paludem, quibus rex fuit Valamber, tam vulneris quam Hunorum irruptionis dolore defunctum fuisse, Attilam vero postea ultra LXX annos sub Martiano et Valentiniano cum Romanis et Wisigothis Aetioque duce Romanorum pugnasse et sub eisdem principibus regno vitaque decessisse. . . . Hinc rerum diligens inspector perpendat, quomodo _Ermenricus Theodoricum Dietmari filium apud Attilam exulare coegerit_, cum juxta hunc historiographum contemporalis ejus non fuit. Igitur aut hic falsa conscripsit, aut _vulgaris opinio fallitur_ et _fallit_, aut alius Ermenricus et alms Theodoricus dandi sunt Attilae contemporanei, in quibus hujus modi rerum convenientia rata possit haberi. Hic enim Ermenricus longe ante Attilam legitur defunctus.