Bha fear air astar uaireigin mu thuath, a réir coslais, mu Shiorramachd Inbhirnis. Bha e a’ coiseachd là, ’us chunnaic e fear a’ buain sgrath leis an làr-chaipe. Thainig e far an robh an duine. Thubhairt e ris, “Oh, nach sean sibhse, ’dhuine, ris an obair sin.” Thubhairt an duine ris, “Oh, nam faiceadh tu m’athair, is e a’s sine na mise.” “D’athair” ars’ an duine, “am bheil d’athair beò ’s an t-saoghal fhathasd?” “Oh, tha” ars’ esan. “C’àite am bheil d’athair” ars’ esan, “am b’urrainn mi ’fhaicinn?” “Uh, is urrainn” ars’ esan, “tha e a’ tarruing dhathigh nan sgrath.” Dh’innis e an rathad a ghabhadh e ach am faiceadh e ’athair. Thàinig e far an robh e. Thubhairt e ris, “Nach sean sibhse, ’dhuine, ris an obair sin.” “Uh,” ars’ esan, “nam faiceadh tu m’ athair, is e a ’s sine na mise.” “Oh, am bheil d’athair ’s an t-saoghai fhathasd?” “Uh, tha,” ars’ esan. “C’aite am bheil e” ars’ esan, “an urrainn mi ’fhaicinn?” “Uh, is urrainn,” ars’ esan, “tha e a’ tilgeadh nan sgrath air an tigh.” Ràinig e am fear a bha ’tilgeadh nan sgrath. “Oh, nach sean sibhse, ’dhuine, ris an obair sin,” ars’ esan. “Uh, nam faiceadh tu m’athair,” ars’ esan, “tha e mòran na ’s sine na mise.” “Am bheil d’athair agam r’a fhaicinn?” “Uh, tha,” ars’ esan, “rach timchioll, ’us chi thu e a’cur nan sgrath.” Thainig e ’us chunnaic e am fear a bha ’cur nan sgrath. “Oh, a dhuine” ars’ esan, “is mòr an aois a dh’fheumas sibse a bhi.” “Oh,” ars’ esan, “nam faiceadh tu m’athair.” “An urrainn mi d’athair fhaicinn?” ars’ esan, “C’àite am bheil e?” “Mata” ars’ an duine, is òlach tapaidh coltach thu, tha mi ’creidsinn gu’m faod mi m’athair a shealltuinn duit. “Tha e,” ars’ esan, “stigh ann an geadan clòimhe an ceann eile an tighe.” Chaidh e stigh leis ’g a fhaicinn. Bha na h-uile gin diùbhsan ro mhòr, nach ’eil an leithid a nis r’a fhaotainn. “Tha duine beag an so,” ars esan, ’athair, “air am bheil coslas òlaich thapaidh, Albannach, ’us toil aige ’ur faicinn.” Bhruidhinn e ris, ’us thubbairt e, “Co as a thàinig thu? Thoir dhomh do làmh, ’Albannaich.” Thug a mhac làmh air seann choltair croinn a bha ’na luidhe làimh riu. Shnaim e aodach uime. “Thoir dha sin,” ars’ esan ris an Albannach, “’us na toir dha do làmh.” Rug an seann duine air a’ choltair, ’us a’ cheann eile aig an duine eile ’na làimh. An àite an coltair a bhi leathann, rinn e cruinn e, ’us dh’fhàg e làrach nan cuig meur ann, mar gu’m bitheadh uibe taois ann. “Nach cruadalach an làmh a th’agad, ’Albannaich,” ars’ esan, “Nam bitheadh do chridhe cho cruadalach, tapaidh, dh’iarrainnse rud ort nach d’iarr mi’ air fear roimhe.” “Ciod e sin, a dhuine?” ars’ esan, “ma tha ni ann a’s urrainn mise ’dheanamh, ni mi e.” “Bheirinnse dhuit” ars’ esan, “fìdeag a tha an so, agus fiosraichidh tu far am bheil Tòm na h-iùbhraich, laimh ri Inbhirnis, agus an uair a theid thu ann, chi thu creag bheag, ghlas,