Little rambling, coaxing sprite, Tenant and comrade of this clay, Into what distant regions say Pale, naked, cold, wingst thou thy flight? Nor wilt thou joke as wont in former day. * * * * * Lib. 1. Ode xxxv. AD FORTUNAM. O Diva, gratum quæ regis Antium, Præsens vel imo tollere de gradu Mortale corpus, vel superbos Vertere funeribus triumphos: Te pauper ambit solicitâ prece Ruris colonus; te dominam æquoris, Quicunque Bithynâ lacessit Carpathium pelagus carinâ. Te Dacus asper, te profugi Scythæ, Urbesque, gentesque, et Latium ferox, Regumque matres barbarorum, et Purpurei metuunt tyranni, Injurioso ne pede proruas Stantem columnam; neu populos frequens Ad arma cessantes ad arma Concitet, imperiumque frangat. Te semper anteit sæva Necessitas, Clavos trabales et cuneos manu Gestans ahenâ; nec severus Uncus abest, liquidumque plumbum. Te Spes, et albo rara Fides colit Velata panno, nec comitem abnegat, Utcunque mutatâ potentes Veste domos inimica linquis. At vulgus infidum, et meretrix retro Perjura cedit: diffugiunt cadis Cum fæce siccatis amici, Ferre jugum pariter dolosi. Serves iturum Cæsarem in ultimos Orbis Britannos, et juvenum recens Examen Eois timendum Partibus, Oceanoque Rubro. Eheu! cicatricum et sceleris pudet, Fratrumque: quid nos dura refugimus Ætas? quid intactum nefasti Liquimus? unde manum juventus Metu Deorum continuit? quibus Pepercit aris? O! utinam novâ Incude diffingas retusum in Massagetas Arabasque ferrum. Translation. TO FORTUNE.