'Modo nuntiatus est Silius Italicus in Neapolitano suo inedia finisse vitam. Causa mortis valetudo. Erat illi natus insanabilis clavus, cuius taedio ad mortem inrevocabili constantia decucurrit, usque ad supremum diem beatus et felix, nisi quod minorem ex liberis duobus amisit, sed maiorem melioremque florentem atque etiam consularem reliquit. Laeserat famam suam sub Nerone, credebatur sponte accusasse: sed in Vitelli amicitia sapienter se et comiter gesserat, ex proconsulatu Asiae gloriam reportaverat, maculam veteris industriae laudabili otio abluerat. Fuit inter principes civitatis sine potentia, sine invidia: salutabatur, colebatur, multumque in lectulo iacens cubiculo semper non ex fortuna frequenti doctissimis sermonibus dies transigebat, cum a scribendo vacaret. Scribebat carmina maiore cura quam ingenio, non numquam iudicia hominum recitationibus experiebatur. Novissime ita suadentibus annis ab urbe secessit, seque in Campania tenuit, ac ne adventu quidem novi principis inde commotus est ... Erat φιλόκαλος usque ad emacitatis reprehensionem. Plures isdem in locis villas possidebat adamatisque novis priores neglegebat. Multum ubique librorum, multum statuarum, multum imaginum, quas non habebat modo verum etiam venerabatur, Vergilii ante omnes, cuius natalem religiosius quam suum celebrabat, Neapoli maxime, ubi monimentum eius adire ut templum solebat. In hac tranquillitate annum quintum et septuagensimum excessit, delicato magis corpore quam infirmo; utque novissimus a Nerone factus est consul, ita postremus ex omnibus quos Nero consules fecerat decessit.' Silius' career as an orator is mentioned by Martial vii. 63, 5-8, 'Sacra cothurnati non attigit ante Maronis, implevit magni quam Ciceronis opus. Hunc miratur adhuc centum gravis hasta virorum, hunc loquitur grato plurimus ore cliens.' The _Punica_ is an Epic in seventeen Books on the Second Punic War, and treats of events down to the battle of Zama, B.C. 202. The historical treatment is founded mainly on Livy, and in point of style Silius has followed Homer and Virgil, imitations of whom are found on every page. For Silius' reverence for Virgil, see above, and cf. viii. 593, 'Mantua Musarum domus, atque ad sidera cantu evecta Aonio, et Smyrnaeis aemula plectris.' Silius also follows Homer and Virgil in their mythology, bringing in supernatural motives in a way unsuitable to a historical subject, _e.g._ in xv. 20, where Scipio has, like Hercules, to choose between Voluptas and Virtus.