Phoebus doth fall into the western main, Yet doth he back return by secret ways, And to the earth doth guide his chariot's race. Each thing a certain course and laws obeys, Striving to turn back to his proper place; Nor any settled order can be found, But that which doth within itself embrace The births and ends of all things in a round. [121] Literally, "and take food offered by the hand." [122] Literally, "their spirits, hitherto sluggish, return." III. Vos quoque, o terrena animalia, tenui licet imagine uestrum tamen principium somniatis uerumque illum beatitudinis finem licet minime perspicaci qualicumque tamen cogitatione prospicitis eoque uos et ad uerum bonum naturalis ducit intentio et ab eodem multiplex error abducit. Considera namque an per ea quibus se homines adepturos beatitudinem putant ad destinatum finem ualeant peruenire. Si enim uel pecuniae uel honores ceteraque tale quid afferunt cui nihil bonorum abesse uideatur, nos quoque fateamur fieri aliquos horum adeptione felices. Quod si neque id ualent efficere quod promittunt bonisque pluribus carent, nonne liquido falsa in eis beatitudinis species deprehenditur? Primum igitur te ipsum qui paulo ante diuitiis affluebas, interrogo: Inter illas abundantissimas opes numquamne animum tuum concepta ex qualibet iniuria confudit anxietas?" "Atqui," inquam, "libero me fuisse animo quin aliquid semper angerer reminisci non queo." "Nonne quia uel aberat quod abesse non uelles uel aderat quod adesse noluisses?" "Ita est," inquam. "Illius igitur praesentiam huius absentiam desiderabas?" "Confiteor," inquam. "Eget uero," inquit, "eo quod quisque desiderat?" "Eget," inquam. "Qui uero eget aliquo, non est usquequaque sibi ipse sufficiens?" "Minime," inquam. "Tu itaque hanc insufficientiam plenus," inquit, "opibus sustinebas?" "Quidni?" inquam. "Opes igitur nihilo indigentem sufficientemque sibi facere nequeunt et hoc erat quod promittere uidebantur. Atqui hoc quoque maxime considerandum puto quod nihil habeat suapte natura pecunia ut his a quibus possidetur inuitis nequeat auferri." "Fateor," inquam. "Quidni fateare, cum eam cotidie ualentior aliquis eripiat inuito? Vnde enim forenses querimoniae nisi quod uel ui uel fraude nolentibus pecuniae repetuntur ereptae?" "Ita est," inquam. "Egebit igitur," inquit, "extrinsecus petito praesidio quo suam pecuniam quisque tueatur?" "Quis id," inquam, "neget?" "Atqui non egeret eo, nisi possideret pecuniam quam posset amittere?" "Dubitari," inquam, "nequit." "In contrarium igitur relapsa res est; nam quae sufficientes sibi facere putabantur opes, alieno potius praesidio faciunt indigentes. Quis autem modus est quo pellatur diuitiis indigentia? Num enim diuites esurire nequeunt? Num sitire non possunt? Num frigus hibernum pecuniosorum membra non sentiunt? Sed adest, inquies, opulentis quo famem satient, quo sitim frigusque depellant. Sed hoc modo consolari quidem diuitiis indigentia potest, auferri penitus non potest. Nam si haec