quod a qualibet re diuersum est, id non est illud a quo intellegitur esse diuersum. Quare quod a summo bono diuersum est sui natura, id summum bonum non est--quod nefas est de eo cogitare quo nihil constat esse praestantius. Omnino enim nullius rei natura suo principio melior poterit exsistere, quare quod omnium principium sit, id etiam sui substantia summum esse bonum uerissima ratione concluserim." "Rectissime," inquam. "Sed summum bonum beatitudinem esse concessum est." "Ita est," inquam. "Igitur," inquit, "deum esse ipsam beatitudinem necesse est confiteri." "Nec propositis," inquam, "prioribus refragari queo et illis hoc inlatum consequens esse perspicio." "Respice," inquit, "an hinc quoque idem firmius approbetur, quod duo summa bona quae a se diuersa sint esse non possunt. Etenim quae discrepant bona, non esse alterum quod sit alterum liquet; quare neutrum poterit esse perfectum, cum alterutri alterum deest. Sed quod perfectum non sit, id summum non esse manifestum est; nullo modo igitur quae summa sunt bona ea possunt esse diuersa. Atqui et beatitudinem et deum summum bonum esse collegimus; quare ipsam necesse est summam esse beatitudinem quae sit summa diuinitas." "Nihil," inquam, "nec reapse uerius[135] nec ratiocinatione firmius nec deo dignius concludi potest." "Super haec," inquit, "igitur ueluti geometrae solent demonstratis propositis aliquid inferre quae porismata ipsi uocant, ita ego quoque tibi ueluti corollarium dabo. Nam quoniam beatitudinis adeptione fiunt homines beati, beatitudo uero est ipsa diuinitas, diuinitatis adeptione beatos fieri manifestum est: sed uti iustitiae adeptione iusti, sapientiae sapientes fiunt, ita diuinitatem adeptos deos fieri simili ratione necesse est. Omnis igitur beatus deus, sed natura quidem unus; participatione uero nihil prohibet esse quam plurimos." "Et pulchrum," inquam, "hoc atque pretiosum, siue porisma siue corollarium uocari mauis." "Atqui hoc quoque pulchrius nihil est, quod his annectendum esse ratio persuadet." "Quid?" inquam.