Occidit atque suis annalibus addidit atram Astrologus, qua non tristior ulla, diem Pone triumphales, lugubris Luna, quadrigas; Sol maestum picea nube reconde caput. Illum, qui Phoebi scripsit, Phoebesq; labores Eclipsin docuit Stella maligna pati. Invidia Astrorum cecidit, qui Sidera rexit Tanta erat in notas scandere cura domos. Quod vidit, visum cupiit, potiturq; cupito C[oe]lo, & Sidereo fulget in orbe decus. Scilicet hoc nobis praedixit ab ane Cometa, Et fati emicuit nuncia Stella tui Fallentem vidi faciem gemuiq; videndo Illa fuit vati mortis imago suo, Civilis timuere alii primordia belli Jejunam metuit plebs stupefata faniem Non tantos tulerat bellumve famesve dolores: Auspiciis essent haec relevanda tuis. In cautam subitus plebem nunc opprimat ensis, Securos fati mors violenta trahat. Nemo est qui videat moneatq; avertere fatum, Ars jacet in Domini funera mersa sui Solus naturae reservare arcana solebat, Solus & ambigui solvere jura poti. Lustrasti erantes bene fina mente Planeta Conspectum latuit stellata nulla tuum Defessos oculos pensarunt lumina mentis Firesias oculis, mentibus Argus eras. Cernere, Firesia, poteras ventura, sed, Arge, In fatum haud poteras sat vigil esse tuum Sed vivit nomen semper cum sole vigebit, Immemor Astrologi non erit ulla dies Saecla canent laudes, quas si percurrere cones, Arte opus est, Stellas qua numerare soles Haereat hoc carmen cinerum custodibus urnis, Hospes quod spargens marmora rore legat. "Hic situs est, dignus nunquam cecidisse Propheta; Fatorum interpres fata inopina subit. Versari aethereo dum vixit in orbe solebat: Nunc humilem jactat Terra superba virum. Sed Coelum metitur adhuc resupinus in urnae Vertitur in solitos palpebra clausa polos. Huic busto invigilant solenni lampade Musaae Perpetuo nubes imbre sepulchra rigant. Ille oculis movit distantia Sidera nostris, Illam amota oculis traxit ad astra Deus." _An_ ELEGY _upon the Death of_ WILLIAM LILLY, _the Astrologer_.