[16] Cotta, _Short Discovery of Unobserved Dangers_, 1612. Quoted by
Beand, iii. 3.
[17] The author wrote this chapter in 1874.—ED.
[18]
Dia bheannachadh do shūil
Deur muin mu d’ chridhe,
An luchaidh san tom
’S an otm ri theine.
[19] Al. Early on Sunday, to a level stone on the shore.
[20]
Teine dé air do bhus,
Rug do mhàthair chéil ubh,
’S thug thu fhéin mach an gur.
[21]
Beairt ribeach
Dubhan bradach
Slat cham chaoruinn.
[22]
Buainidh mise a mòthan
An luibh a dh’òrduich Criosd
Chaneil eagal losga—teine dhuit
No cogadh nam ban shìth.
[23]
Achlusan Challum Chille,
Gun sireadh gun iarraidh,
Cha d’thoir iad as do chadal thu,
Is cha ghabh thu fiabhrus.
Buainidh mis’ an donn duilleach,
Luibh a fhuaradh an taobh bearraidh,
Cha tugainn e do dhuine
Gun tuilleadh air mo bheannachd.
[24]
Buainidh mis’ an t-achlasan,
’S e luibh nam ban fionn e,
’S e chuirm eireachdail e
’S a chuirt shòghail.
Luibh fhirionn e, luibh bhoirionn e,
Luibh bh’aig eòin an allt e,
Luibh bh’aig Ni Math na eiginn
’S aig Chrisd air aineol,
’S b’fhearr a dhuais do’n laimh dheas,
Am bitheadh e.
[25]
Buainidh mis’ an t-iubhar àigh
Roimh chòig aisneam croma Chriosd
An ainm an athar, a Mhic, ’s an Spioraid Naoimh
Air bhàthadh, air ghàbhadh, ’s air ghriobhadh.
[26]
Buainidh mis’ a chathair làir
Mar bhuain Moire le da làimh,
Buainidh mi le m’ neart i,
’S buainidh mi le m’ ghlaic i, etc.
[27]
“_A’v a chuis a choinneal_
_Thuair mi an’am laimh ga cumail_
_Um sheasamh a’ s an deathaich_
_’S cha be sin m’ abhaist_
_Un tigh mo mhathar ’s m’ athar._”
“A’r a shocair a bhuinneag
’S math a b’aithne dhomhsa chuideachd
Aona mhart air thri sinnean
’S naoinear do mhuinntir.”
“Cha be sin an gnathas
Bha ’n tigh m’ athur no momhathar
Cha robh aona mhart air thré sinnean
Na naoinear ’a mhuinntir
Ach naoi slabhrinnean òir
An crocha ’n tigh Righ Sionnach.”
[28] Others say his servant man saw her first, a tradition which finds a
ready explanation for the whole account, in an attempt to discourage Hugh
by means of a prevailing superstition.
[29] After his victory Dowart made prisoner of his brother, Lochbuy, and
sent him to Kerneburg, a stronghold of which the Dowarts became heritable
keepers, on one of the Treshinish Islands, near Staffa, west of Mull. He
sent “Black Sarah Macphie” (_Mòr dhu nic a Phì_), from _Suidhe_, in the
Ross of Mull, the most ungainly woman he could get, so ugly that she was
nicknamed “The Pack-saddle” (_an t-srathair_), to take care of him. Black
Sarah, however, became the mother of _Murcha Gearr_, who ultimately made
himself master of his paternal acres.
[30] Campbell of Islay’s _West Highland Tales_, ii. 83.
Public-domain text, read in full here on John Shaqi.
Reviews
Reviews
No reviews yet
Be the first to share your thoughts on this work.
Elsewhere in the archive
Join the Discussion
Join the discussion
Sign in to leave a comment or review.
Sign InorCreate an account