[147:1] Ab his animi motibus purioribus, et tranquillo stabilique suae beatitudinis appetitione, quae ratione utitur duce, diversi plane sunt motus quidam vehementiores et perturbati, quibus, secundum naturae suae legem, saepe agitatur mens, ubi certa species ipsi obversatur, atque bruto quodam impetu, fertur ad quaedam agenda, prosequenda, aut fugienda, quamvis nondum, adhibita in consilium ratione, secum statuerat haec ad vitam facere vel beatam vel miseram. Hos motus quisque intelliget, qui, in se descendens, in memoriam revocaverit quali animi impetu fuerat abreptus, quae passus, quum libidine, ambitione, ira, odio, invidia, amore, laetitia, aut metu, agitabatur; etiam ubi nihil de earum rerum, quae mentem commoverant, cursu ad vitam beatam aut miseram serio cogitarat. Quid quod saepe in partes contrarias distineantur et distrahantur homines, cum aliud cupido, mens vero, ejusque appetitus tranquillus, aliud suadeat. [147:2] Diximus ex virtutis comprobatione ardentiorem efflorescere amorem, in eos qui virtute videntur praediti. Quumque in omnes suas vires, affectiones, sensus, vota, appetitiones, reflectere possit mens, eaque contemplari; ille ipse decori et honesti sensus acrior, ardentior virtutis appetitio, et honestiorum omnium amor et caritas, omnino comprobabitur; neque ulla animi affectio magis, quam optimi cujusque dilectiones et caritates. [148:1] See _Caractéres_ _Ch._ 11. De L'homme. [148:2] Qui multiplicem sensuum horum perspexerit varietatem, quibus res adeo dispares hominibus commendantur appetendae; animique propensiones pariter multiplices, et mutabiles; et inter se saepe pugnantes appetitus, et desideria, quibus suam quisque insequitur utilitatem, eamque variam, aut non minus variam voluptatem; eam etiam ingenii humanitatem, affectionesque benignas multiplices; humana huic natura prima specie videbitur, chaos quoddam, rudisque rerum non bene junctarum moles, nisi altius repetendo, nexum quendam, et ordinem a natura constitutum, et principatum deprehenderit, aut ἡγημονικὸν aliquod, ad modum caeteris ponendum idoneum. Philosophiae munus et hoc investigare, atque monstrare qua demum ratione haec sint ordinanda; miro enim artificio Hanc Deus, et melior litem natura diremit. [149:1] Hanc vitam caducam et aerumnosam. [149:2] The chapter _De Dominii acquirendi Rationibus_. [149:3] De nuptiis consanguineorum in linea transversa, quas adferunt rationes viri docti, vix quiquam affirmant. Quia vero apud plurimas gentes legis Judaicae ignaras, ejusmodi nuptiae habebantur impurae et nefariae, credibile est et eas in prima mundi aetate lege aliqua positiva, cujus diu manserunt vestigia, fuisse a Deo vetitas. Ea autem lex hoc praecipue spectasse videtur, ut plures familiae gentesque ea devinciantur caritate et benevolentia, quae ex affinitate et sanguinis conjunctione oriri solet. Alia forte commoda hominibus nascituris prospexit Deus, ex eo quod gentes variae, conjugiis inter se misceantur.