Nomen honorati sacrum mihi cùm sit amici, Charta sit hæc animi fida ministra mei: Ne tamen incultis veniant commissa tabellis, Carminis ingenuâ dicta laventur ope. Quem videt, è longá sobolem admirata catervâ, Henrici[1] à superis lætiùs umbra plagis? Quem pueris ubicunque suis monstrare priorem Principe alumnorum mater Etona solet? Quem cupit eximiæ quisquis virtutis amator, Seriùs ætherei regna subire poli? Blande Senex, quem Musa fovet, seu seria tractas, Seu facili indulges quæ propiora joco; Promeritos liceat Vates tibi condat honores, Et recolat vitæ præmia justa tuæ: Præparet haud quovis lectas de flore corollas, Sed benè Nestoreis serta gerenda comis. Scriptorum ex omni serie numeroque tuorum, Utilitas primo est conspicienda loco: Gratia subsequitur; Sapientiaque atria pandit Ampla tibi, ingeniis solùm ineunda piis. Asperitate carens, mores ut ubique tueris! Si levis es, levitas ipsa docere solet. Quo studio errantes animos in aperta reducis! Quo sensu dubios, quâ gravitate mones! Si fontes aperire novos, et acumine docto Elicere in scriptis quæ latuere sacris, Seu Verum è fictis juvet extricare libellis, Historicâ et tenebris reddere lumen ope, Aspice conspicuo lætentur ut omnia cœlo, Et referent nitidum solque jubarque diem! Centauri, Lapithæque, et Tantalus, atque Prometheus, Et Nephele, veluti nube soluta suâ,-- Hi pereunt omnes; alterque laboribus ipse Conficis Alcides Hercule majus opus. Tendis in hostilem soli tibi fisus arenam? Excutis hæretici verba minuta Sophi[2]? Accipit æternam vis profligata repulsam, Fractaque sunt validâ tela minæque manu. Cui Melite non nota tua est? atque impare nisu Conjunctum à criticis Euro Aquilonis iter? Argo quis dubitat? quis Delta in divite nescit Quà sit Jösephi fratribus aucta domus? Monstra quot Ægypti perhibes! quæque Ira Jehovæ! Quâm proprié in falsos arma parata deos! Dum fœdis squalet Nilus cum fœtibus amnis, Et necis est auctor queîs modo numen erat. Immeritos Danaûm casus, Priamique dolemus Funera, nec vel adhuc ossa quieta, senis? Fata Melesigensæ querimur, mentitaque facta Hectoris incertas ad Simoëntis aquas? Eruis hæc veteris scabrâ è rubigine famæ, Dasque operis vati jusque decusque sui, Magna tuis affers monumentaque clara triumphis, Cum Trojâ æternum quòd tibi nomen erit! Ah! ne te extremâ cesset coluisse senectâ, (Aspicere heu! nimiæ quem vetuere moræ,) Qui puer, atque infans prope, te sibi sensit amicum, Eque tuis sophiæ fontibus hausit aquas! Imagis, et, puræ quæcunque aptissima vitæ Præmia supplicibus det Deus ipse suis, Hæc pete rite seni venerando, Musa; quod Ille Nec spe, nec famâ, ditior esse potest. Innumeris longùm gratus societur amicis, Inter Etonenses duxque paterque viros: Felix intersit terris: superûmque beato Paulisper talem fas sit abesse choro.