212 II. xxii. 4. Non reprobans, nec supergrediens hominem, neque solvens legem in se humani generis, sed omnem ætatem sanctificans per illam, quæ ad ipsum erat, similitudinem. Omnes enim venit per semetipsum salvare: omnes, inquam, qui per eum renascuntur in Deum, infantes, et parvulos, et pueros, et juvenes, et seniores. Ideo per omnem venit ætatem, et infantibus infans factus, sanctificans infantes: in parvulis parvulus, sanctificans hanc ipsam habentes ætatem, simul et exemplum illis pietatis effectus et justitiæ et subjectionis: in juvenibus juvenis, exemplum juvenibus fiens, et sanctificans Domino. Sic et senior in senioribus, ut sit perfectus magister in omnibus, non solum secundum expositionem veritatis, sed et secundum ætatem, sanctificans simul et seniores, exemplum ipsis quoque fiens. Deinde et usque ad mortem pervenit, ut sit “primogenitus ex mortuis, ipse primatum tenens in omnibus,” princeps vitæ, prior omnium, et præcedens omnes. 213 III. xvi. 6. supra.—V. xviii. 1. Ipsum Verbum Dei incarnatum suspensum est super lignum. 214 II. xxx. 9. Hic Pater Domini nostri Jesu Christi, per Verbum suum, qui est Filius ejus, per eum revelatur et manifestatur omnibus quibus revelatur. See also p. 92, note 1. 215 IV. vii. 2. Omnes, qui ab initio cognitum habuerunt Deum et adventum Christi prophetaverunt, revelationem acceperunt ab ipso Filio. 216 IV. vi. 6. Et per ipsum Verbum visibilem et palpabilem factum Pater ostendebatur, etiamsi non omnes similiter credebant ei; sed omnes viderunt in Filio Patrem: invisibile etenim Filii Pater, visibile autem Patris Filius. 217 II. xxviii. 6. Ipse Filius Dei ipsum judicii diem et horam concessit scire solum Patrem. 218 Ibid 8. Etenim si quis exquirat causam, propter quam in omnibus Pater communicans Filio, solus scire horam et diem a Domino manifestatus est; neque aptabilem magis neque decentiorem, nec sine periculo alteram quam hanc inveniat in præsenti ... ut discamus per ipsum, super omnia esse Patrem. 219 IV. vi. 7. Omnia autem Filius administrans Patri, perfecit ab initio usque ad finem. 220 III. xix. 3. Ὥσπερ γὰρ ἦν ἄνθρωπος, ἵνα πειρασθῇ, οὕτω καὶ Λόγος, ἵνα δοξασθῇ· ἡσυχάζοντος μὲν τοῦ Λόγου ἐν τῷ πειράζεσθαι et inhonorari καὶ σταυροῦσθαι καὶ ἀποθνήσκειν, συγγινομένου δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐν τῷ νικᾷν καὶ ὑπομένειν καὶ χρηστεύεσθαι καὶ ἀνίστασθαι καὶ ἀναλαμβάνεσθαι. 221 III. xi. 5. Hic (Deus) et benedictionem escæ et gratiam potus in novissimis temporibus per Filium suum donat humano generi, incomprehensibilis per comprehensibilem, et invisibilis per visibilem; cum extra eum non sit, sed in sinu Patris exsistat.