276 IV. xiv. 2. Sic et Deus ab initio hominem quidem plasmavit propter suam munificentiam; Patriarchas vero elegit propter illorum salutem; populum vero præformabat, docens indocibilem, sequi Deum; Prophetas vero præstruebat in terra, assuescens hominem portare ejus Spiritum, et communionem habere cum Deo: ipse quidem nullius indigens; his vero qui indigent ejus, suam præbens communionem; et his qui ei complacebant, fabricationem salutis, ut architectus, delineans, et non videntibus in Ægypto a semetipso dans ducationem; et his qui inquieti erant in eremo dans aptissimam legem, et his qui in bonam terram introierunt, dignam præbens hæreditatem; et his qui convertuntur ad Patrem, saginatum occidens vitulum, et primam stolam donans; multis modis componens humanum genus ad consonantiam salutis. Et propter hoc Joannes in Apocalypsi ait: “Et vox ejus quasi vox aquarum multarum.” Vere enim aquæ multæ Spiritus, quoniam dives, et quoniam magnus est Pater. Et per omnes illos transiens Verbum, sine invidia utilitatem præstabat eis qui subjecti sibi erant, omni conditioni congruentem et aptam legem conscribens.——xvi. 3. Cum autem hæc justitia et dilectio, quæ erat erga Deum, cessit in oblivionem, et extincta esset in Ægypto, necessario Deus propter multam suam erga homines benevolentiam semetipsum ostendebat per vocem, et eduxit de Ægypto populum in virtute, uti rursus fieret homo discipulus et sectator Dei; et affligebat indictoaudientes, [dicto non audientes, contumaces] ut non contemnerent eum qui se fecit; et manna cibavit eum, uti rationalem acciperent escam, quemadmodum et Moyses in Deuteronomio ait: “Et cibavit te manna, quod non sciebant patres tui, uti cognoscas, quoniam non in pane solo vivit homo, sed in omni verbo Dei, quod procedit de ore ejus, vivit homo.” Et erga Deum dilectionem præcipiebat, et eam quæ ad proximum est justitiam insinuabat, ut nec injustus, nec indignus sit Deo; præstruens hominem per Decalogum in suam amicitiam, et eam quæ circa proximum est concordiam; (quæ quidem ipsi proderant homini;) nihil tamen indigente Deo ab homine. 277 IV. xiv. 2. 278 This is the argument of the first twenty chapters of the fourth book, and the quotations are too copious and diffuse to be given at length. A few, therefore, must suffice. IV. ii. 7. Non enim Lex prohibebat eos credere in Filium Dei, sed et adhortabatur, dicens non aliter salvari homines ab antiqua serpentis plaga, nisi credant in eum qui secundum similitudinem carnis peccati in ligno martyrii exaltatur a terra, et omnia trahit ad se, et vivificat mortuos.—He alludes to the brazen serpent exhibited on a pole in the wilderness.