Codices quibus usus est Valesius, eodem modo, quo nos jam transcripsimus, legunt atque interpungunt.... Et huic quidem lectioni favit Σύνοψις τῆς εὐαγγελικῆς ἱστορίας, in quam Beatus Rhenanus in præf. ad Ruffinum se incidisse refert, ubi hæc Irenæi verba sic citantur, seu potius explicantur: Οἱ μὲν γὰρ μίαν μόνον ἡμέραν ἐνήστευον, οἱ δὲ δύο, οἱ δὲ πλείονας· οἱ δὲ μʹ ὥρας μόνας ἡμερινὰς καὶ νυκτερινὰς, ὥραν ἀντὶ ἡμέρας, νηστεύοντες. Quod etiam observatum est a doctissimo nostro Petro Gunning jam episcopo Cicestriensi in appendice ad tractatum de paschali jejunio. Verum multa sunt quæ huic lectioni refragantur. Ut alia omittam, quis miri hujus jejunii quadraginta horis commensurati, e veteribus præsertim, meminit? Quadraginta dierum jejunio nihil in antiquis scriptoribus frequentius occurrit; at de quadraginta horarum jejunio altum iis silentium. Porro aliud quoque in his verbis, sic interpunctis, æque si non magis inauditum observare licet, _diem_ viz. _quadraginta horis diurnis ac nocturnis commensuratum_. Quo nihil absurdius excogitari potest: ac proinde Valesius pro ἡμέραν substituendum putat νηστείαν, ut non dies, sed jejunium quadraginta horis commensuretur. Hanc autem violenter introductam verborum commutationem contra unanimem omnium codicum consensum docti nunquam admittent; præcipue cum e verbis ipsis, ut in omnibus codicibus leguntur, et in nonnullis distinguuntur, verior et ecclesiæ primitivæ ritibus magis consonus sensus elucescat: nimirum Johannes Christophorsonus et Henricus Savilius hunc Irenæi locum sic distinxerunt; ... τεσσαράκοντα. ὥρας τε ἡμερινὰς καὶ νυκτερινὰς συμμετροῦσι τὴν ἡμέραν αὐτῶν. Sic etiam legit et distinxit olim Ruffinus, qui sic vertit: “Quidam enim putant uno tantum die observari debere jejunium, alii duobus, alii vero pluribus, nonnulli etiam quadraginta; ita ut horas diurnas nocturnasque computantes diem statuant.” Quibus verbis nihil aliud indigitatur, quam quod hi uno, illi duobus, alii pluribus, nonnulli etiam quadraginta diebus jejunarunt; omnes autem unamquamque diem, quam jejunii peregerunt, per nocturnas æque ac diurnas horas emensi sunt; ut nulla hora vel diei vel noctis, usque ad numeri dierum, quos sibi constituerant, exitum, jejunium solverent. Contra hanc expositionem H. Valesius duo objicit: primo, quod hinc necessario consequetur, eos qui xl dies jejunabant, toto illo tempore nihil prorsus comedisse, quando quidem horas tam diurnas quam nocturnas jejunio deputabant. Respondeo, nihil minus quam hoc ex dicta expositione consequi: in jejuniis enim celebrandis, præsertim hoc paschali, non ab omni prorsus alimento, ut cuique notum est, sed a carnibus tantum vel aliis fortasse nonnullis ciborum generibus abstinebant; at reliquis vesci licebat.