The next Account of Prince Madog's Adventures, I have met with is in Hornius De Originibus Americanis. Hagae Comitis, 1652. What he hath advanced is much the same, and contains little more, as he himself says, than Extracts from Llwyd, Hakluyt, and Powel. His Observations on the Subject are the following. Ex his concludit omnillo Madocum cum Suis Cambris aliquam partem Americae Septentrionalis obtinuisse. Nec aliter statuet quisquis hanc Navigationem cum Situ Terrarum, vel obiter, contulerit. Nam post Hiberniam nullae navigantibus occurrunt terrae nisi Bermudae ab omni aevo incultae, et postea ingens America. Cumque Zephyrum versus Cursum direxerit Madocus, dubium non est in ipsam devenerit Virginiam vel novam Angliam, ibique suos exposuerit. Nec obstat quod tradunt incultam suisse, et Hominibus vacuam Regionem: Vastissimae illae Terrae sunt, et nostro quoque aevo post sex Secula maligne habitantur. Praeterea Tractus ille ad quem Madac appulit desertus esse potuit; cum tamen alia Loca et interiores partes barbaros Chichimecas haberent, quibus permixti Cambri et intermissa illa Navigatione, Linguam Moresque patrios exuerint. In hac vehementer me confirmant Indigenarum Traditiones. Nam Virginiani et Guahutemallae antiquis Temporibus Madocum quendam velut Heroem coluerunt. De Viginianis Martyr, Dec. VII. C. 3. De Guahutemallis, Dec. VIII C. 5. Habemus _Matec Zungam_ et _Mat Ingam_, qui cur Madoc Camber esse nequeat quem in eos partes delatum domestica evincunt Monumenta, ratio nulla reddi potest. Ad antiquitatem, quinque illa Secula sussiciunt quousque altissima Americanorum Memoria, nec sere ultra, adscendit.[k] [Footnote k: Hornius, ubi Supra. Lib. III. Chap. 2. p. 134, &c.]