Seckendorff of Bâle, in his Commentary, lib. iii. sects. 36 and 135, p. 651, speaks thus of it, and it will be seen that Luther does not err on the side of modesty: “_De Testamento Lutheri._--Testatus est, ut exemplar, tom. viii. Altenb. fol. 846, relatum ostendit, anno 1542, die Euphemiæ (16 Septembris), uxoris potissimum gratiâ, cui testamentum perhibet probitatis, fidelitatis et honestatis, et quòd ab eâ semper amatus et omnibus officiis cultus sit; nec fecunditatem tacet, quòd quinque liberos tum viventes ediderit. (Observatum est ex litteris Pontani post mortem Lutheri ad electorum scriptis, quòd uxor Lutheri animum paulò elatiorem et imperiosum habuisse visa sit, et quòd tenax in victu domestico sumptuosa tamen fuerit in ædificia, imprimis in prædium illud Zeüsldorff quod ei in hâc dispositione suâ dotali nomine Lutherus assignaverat. Sed tolerabiles illi nævi fuerunt, nec ab omnibus immunem eam judicavit ipse Lutherus, licèt eam tenere amaret....) Non tam conditionem adjecit iis quæ uxori destinaverat, quàm fiduciam testatus est: quòd uxor, si ad secunda vota transiret (id quod ipsius voluntati et divinæ providentiæ prorsus committit), omnia cum liberis divisura sit. Liberos verò mavult à matre quàm hanc ab illis dependere, exemplis se territum dicens, quàm iniquè sæpè liberi tractent. Denique omissâ omni solemnitate legali confidere se ait, majorem fidem se mereri quàm notarium quemque. “Notus sum,” inquit “in cœlo, in terrâ, et in inferno, et auctoritatem ad hoc sufficientem habeo ut mihi solo credatur, cùm Deus mihi homini licèt damnabili et misera peccatori, ex paternâ misericordiâ Evangelium filii sui crediderit, dederitque ut in eo verax et fidelis fuerim, ita ut multi in mundo illud per me acceperint, et me pro doctore veritatis agnoverint, spreto banno papæ, Cæsaris, regum, principum et sacerdotum, imo omnium dæmonium odio: Quidni igitur ad dispositionem hanc in re exiguâ sufficiat, si adsit manus meæ testimonium et dici possit, hæc scripsit D. Martinus Lutherus, notarius Dei et testis Evangelii ejus. “Additae tamen sunt subscriptiones Melancthonis, Crucigeri et Pomerani, sed alio tempore. “Elector vero Saxoniæ rogatus à vidua diplomate domino judica hoc anno (10 April) dato, testamentum Lutheri conservavit, jubens ut illud etsi solemnitates à legibus requisitæ abessent validum haberetur et observaretur....” * * * * * Our readers will doubtless remember that this curious and characteristic fragment has been quoted by Robertson, in a note to his history of Charles Quint, vol. v.