sunt longa silentia consecuta, erigitur mens ad victoriam, gaudia praesumuntur, atque potentis Regis animus in antiqua fata revertitur. Thorismund ergo patre mortuo, in campis statim Catalaunicis, ubi & pugnaverat regia majestate subvectus, Tholosam ingreditur. Hic licèt fratrum, & fortium turba gauderet, ipse tamen sic sua initia moderatus est, ut nullius reperiret de regni successione certamen. FOOTNOTES: [67] A. honoribus. [68] A. nam mors, &c. [69] A. bene gloriosus manens, carissimi, &c. [70] A. eversis. [71] A. germanus ejus, opibus assumptis paternis, regnum invaderet. [72] A. CLXV. [73] A. XV. [74] Garet. alias inopinatis, ita A. [75] A. claustra. [76] A. absentiam. CAPUT XLII Attila de Vesegotharum recessu à Romanis certior factus, ad oppressionem Romanorum omnibus viribus se confert. Aquilejam, Mediolanum, Ticinum vastat. Leo Papa ad eum accedit, & pacem Italiae certis conditionibus impetrat. Attila ad suas sedes ultra Danubium remeat. Attila verò nacta occasione de recessu Vesegotharum, & quod saepè optaverat, cernens hostium solutionem per partes, mox jam securus ad oppressionem Romanorum movit procinctum, primaque aggressione Aquilejensem obsedit civitatem, quae est metropolis Venetiarum, in mucrone, vel lingua Adriatici posita sinus. Cujus ab oriente muros Natissa amnis fluens, à monte Picis elambit, ibique cùm diu, multoque tempore obsidens, nihil penitùs praevaleret, fortissimis intrinsecus Romanorum militibus resistentibus: exercitu jam murmurante, & discedere cupiente, Attila deambulans circa muros, dum utrum solveret castra, an adhuc moraretur deliberat, animadvertit candidas aves, idest ciconias, quae in fastigio domorum nidificant, de civitate foetus suos trahere, atque contra morem per rura forinsecus comportare. Et ut hoc, sicut erat sagacissimus inquisitor, persensit, ad suos inquit: Respicite aves futurarum rerum providas perituram relinquere civitatem, casurasque arces periculo imminente deserere. Non hoc vacuum, non hoc credatur incertum: rebus praesciis consuetudinem mutat ventura formido. Quid plura? Animus suorum rursus ad oppugnandum Aquilejam inflammatur. Qui machinis constructis, omnibusque tormentorum generibus adhibitis, nec mora invadunt civitatem, spoliant, dividunt, vastantque crudeliter, ita ut vix ejus vestigia ut appareant,[77] reliquerint. Ex hinc jam audaciores, & necdum Romanorum sanguine satiati, per reliquas Venetûm civitates Hunni bacchabantur. Mediolanum quoque Liguriae metropolim, & quondam regiam urbem pari tenore devastant, necnon & Ticinum aequali sorte dejicunt, vicinaque loca saevientes allidunt, demoliunturque paenè totam Italiam. Cùmque ad Romam animus fuisset ejus attentus accedere, sui eum (ut Priscus refert historicus) removêre, non Urbi, cui inimici erant, consulentes, sed Alarici quondam Vesegotharum Regis objicientes exemplum, veriti Regis suis[78] fortunam, quia ille post