Itaque Arelatum veniens, multos Domini repperit Sacerdotes, qui ob varias necessitates adventantes, videre non poterant faciem Iudicis ob fastum potentiae secularis. Sed cùm sanctus advenisset ibidem Anianus, divina gratiâ inspirante commonitus, protinus egressus est obviam supplex Aiecius. Et quem pompa regia Imperialibus fascibus reddebat inclytum, Sacerdotalis gratia reddidit ad sibi conciliandum subiectum. Quem cùm ille benigniter inquisisset, cur vir sanctus laborem tam longi itineris assumpsisset, ille prudenti usus alloquio, vel egregii praedicatoris exemplo, priùs pro aliorum utilitatibus omnia petens obtinuit, et tunc demum causam adventus sui auribus principalibus intimavit. Simulque plenus prophetiae spiritu, VIII. Kal. Iulii diem esse praedixit, quo bestia crudelis gregem sibi creditum laniandum decerneret. Petens ut tunc praedictus Patricius veniendo succurreret. Videns Aiecius florem torrentis eloquii, acumen ingenii in viro Dei sanctitatis gratiâ comitante, omnia praestitit, quicquid Sacerdos expetiit, et benignè se venire ut ille suggesserat repromisit. Quo obtento, vir Domini valedicens seculi Principi, ad propriam regressus est civitatem: et plebem suam, quae de Pastoris moerebat absentia, spiritalia confortabat in gaudia; praeparante populo iterum omnia, quae ad repellenda hostium iacula, portis, muris, vel turribus fuerant opportuna.----:. Nec post longum interim intervallum cruentus Attila murorum vallans ambitum, omne suae malitiae argumentum in iamdictae civitatis convertit interitum. Sed Pontifex fixus in Domino, per muri ambulatorium Sanctorum gestans pignora, suavi vocis organo more cantabat Catholico. Interim hostilis exercitus tela iactabat instantiùs, atque cum arietibus latera muri crebris quatiebat impulsibus. Tunc fugiente ad Ecclesiam populo, sanctus Anianus forti eos animo esse monebat in Domino, numquam fuisse deceptum quicumque firmiter sperasset in Christo. Ipse verò festinanter murum ascendit, et tacitus respexit ad coelum, ac pias aures Domini intima prece pulsavit. Cúmque sibi divinum auxilium adesse sensisset, repentè contra barbaros expuit. Tantáque subitò cum sputo eodem moles pluviae descendit, et impiorum impetum triduana inundatione compressit, ut nequaquam se ullus pugnaturus ex hostibus transferre in locum alterum potuisset.----:.